IWIH begrijpt niet waarom mensen anno 2026 nog bellen. En niet alleen omdat hij niet van mensen houdt. De mensheid heeft inmiddels betere oplossingen bedacht. We sturen berichten. We mailen. We kunnen complete films streamen op onze telefoon en online gamen met mensen aan de andere kant van de wereld. Maar ergens zijn er nog altijd mensen die denken dat het normaal is om zonder enige waarschuwing jouw dag binnen te vallen met een rinkelend apparaat.
IWIH vindt dat een merkwaardige gedachte.
Stel je voor dat iemand zonder aankondiging je woonkamer binnenloopt, op de bank gaat zitten en zegt: “Nou, vertel eens…” Dan bel je de politie. Maar zodra dezelfde persoon eerst je telefoon over laat gaan, noemen we het ineens communicatie.
Volgens IWIH is bellen helemaal geen communicatiemiddel.
Het is een eis.
Een appje stelt een vraag. Een telefoontje geeft een bevel.
Nu. Meteen. Ik wil aandacht.
Dat vinden we blijkbaar normaal. IWIH niet.
Want waarom moet een gesprek eigenlijk live plaatsvinden? Wat is er zo dringend dat het niet gewoon in drie regels getypt kan worden? Vrijwel ieder telefoongesprek begint immers met vijf minuten onnodig sociaal onderhoud voordat eindelijk de vraag komt waarvoor iemand ook gewoon had kunnen appen.
“Heb je het rapport al gestuurd?”
Ja.
Gesprek klaar.
Dat was twaalf seconden typen geweest.
En dan hebben bellers ook nog het lef om te zeggen: “Ik bel even, dat gaat sneller.”
Voor wie precies?
Voor degene die belt misschien.
Niet voor degene die net onder de douche stond, boodschappen deed, aan het gamen was of eindelijk vijf minuten rust had.
IWIH vindt daarom dat bellen alleen nog onder strikte voorwaarden toegestaan zou moeten zijn. Minimaal vier uur van tevoren stuur je een aankondiging. Daarin vermeld je het onderwerp, de verwachte gespreksduur en een overtuigende motivatie waarom dit niet gewoon in een appje past. Pas na bevestiging van de persoon die je denkt te moeten lastigvallen, mag je daadwerkelijk even bellen.
Spoedgevallen uitgezonderd.
En nee, “ik dacht dat bellen makkelijker was” is geen spoedgeval.
IWIH vermoedt dat binnen een week negentig procent van alle telefoongesprekken vanzelf verdwijnt. Niet omdat mensen minder willen communiceren, maar omdat ze eindelijk ontdekken dat ze eigenlijk helemaal niets te zeggen hebben.
(Mede mogelijk gemaakt door een gesprek met Rolf)
