Het internet staat vol met manieren om water lekkerder te maken. Schijfjes komkommer. Blaadjes munt. Een paar blauwe bessen in een glazen fles die vooral duurder lijkt dan het water dat erin zit. Volgens talloze gezondheidswebsites is water namelijk prima, zolang je maar genoeg moeite doet om te vergeten dat het nog steeds water is.
IWIH heeft alle adviezen gelezen en trekt een andere conclusie: het probleem met water is niet dat mensen het verkeerd bereiden. Het probleem is dat water zelf weinig te bieden heeft. Water is van nature gewoon vies.
“Je kunt een schijfje citroen in een glas gooien, maar niemand wordt daar enthousiast van,” legt IWIH uit. “Niemand zegt: geef mij dat heerlijke glas water nog een keer. Ze zeggen hooguit dat het ‘verfrissend’ is, omdat ze geen beter woord hebben.”
Daarom ontwikkelde IWIH een methode waarbij water niet langer afhankelijk is van fruit, kruiden of andere tijdelijke oplossingen. De oplossing begint volgens hem bij de basis: het verbeteren van de structuur van het water zelf.
Het proces begint met mout. IWIH laat gerst eerst kiemen en vervolgens zorgvuldig drogen. Volgens hem is dit een cruciale stap, omdat hierdoor de natuurlijke suikers in het graan vrijkomen.
“Veel mensen voegen fruit toe om water een beetje smaak te geven,” zegt IWIH. “Zelf kijk ik liever naar wat de natuur al heeft gemaakt. Waarom een aardbei gebruiken als een graankorrel miljoenen jaren aan ontwikkeling achter zich heeft?”
Na het voorbereiden van de mout wordt deze gemengd met water en verwarmd. Vervolgens krijgt het mengsel de tijd om rustig zijn smaken af te geven. IWIH vergelijkt het proces met thee zetten, maar dan met meer geduld, meer meetapparatuur en aanzienlijk minder kans dat iemand vraagt of je nog een koekje wilt.
Het resultaat is volgens IWIH een eerste verbetering ten opzichte van gewoon kraanwater: een vloeistof met meer kleur, meer karakter en vooral meer reden om nog een glas in te schenken.
Daarna volgt volgens IWIH een vaak onderschat onderdeel: hop. De bloemen van deze plant worden toegevoegd om het water meer diepgang te geven.
“Veel mensen drinken citroenwater omdat ze denken dat het iets doet voor hun lichaam,” aldus IWIH. “Hop laat zien dat water ook gewoon een persoonlijkheid kan ontwikkelen.”
Na het toevoegen van hop wordt het geheel verwarmd, zodat de smaken zich goed kunnen verspreiden. Hoe langer het proces duurt, hoe uitgesprokener het eindresultaat volgens IWIH wordt.
De laatste stap is fermentatie. Nadat het mengsel is afgekoeld, voegt IWIH een levende cultuur toe die de natuurlijke suikers omzet. Dit zorgt volgens hem voor de karakteristieke eigenschappen van de uiteindelijke drank.
“Veel mensen zijn gewend dat water gewoon stil in een glas ligt,” zegt IWIH. “Maar misschien is dat juist het probleem. Water heeft nooit de kans gekregen om iets te worden.”
Na enkele weken rust ontstaat een vloeistof met een lichte witte schuimkraag, een warme kleur en een aroma dat volgens IWIH “eindelijk ergens naartoe gaat”. Hij schenkt het in een hoog glas en laat het even staan voordat hij de eerste slok neemt.
IWIH drinkt inmiddels iedere avond twee tot drie glazen van zijn verbeterde water. Niet omdat hij dorst heeft, benadrukt hij, maar omdat hij gelooft dat mensen al eeuwen wachten op een manier om water eindelijk serieus te nemen.
Voor mensen die de methode thuis willen proberen heeft IWIH één advies: begin rustig. Het lichaam moet wennen aan de overgang van water dat alleen hydrateert naar water dat eindelijk iets te bieden heeft.
