Je hebt van die weken of soms zelfs maanden waarin elke dag wel iets gepland staat… Dan kijk ik in mijn agenda of op mijn kalender en zie geen één leeg vakje. Spontaan moe word ik daarvan en soms voel ik zelfs lichte paniek. Want lege dagen zijn belangrijk. Voor mij wel in ieder geval. Ik moet kunnen uitkijken naar een dag waarop ik niets moet. Maar dat soort dagen zijn zeldzaam en lijken steeds schaarser te worden.
Het zijn niet per se allemaal vervelende dingen die op de planning staan, zoals winkelen, boodschappen doen, iets ophalen, iets wegbrengen, medisch gedoe, huishouden en werk. Naast mijn 4 dagen werk (soms 5, in uitzonderlijke gevallen 6, waarna ik meestal ook volledig instort) zijn het vaak ook leuke dingen als: sporten, concerten, lunchen met vrienden of dochters, op bezoek bij ouders, uit eten met collega’s, klussen of tuinieren. En ja, ik doe mezelf dat aan en ja, het zijn geen verplichtingen. Maar het zijn wel dingen die erbij horen en gewoon af en toe moeten gebeuren.
En dan zul je denken: maar boodschappen doen duurt toch geen hele dag, dan heb je de rest van de dag toch lekker vrij. Maar zo werkt het niet in mijn brein. Zodra er iets gepland staat, is het per definitie geen vrije dag meer en staat mijn hoofd aan. De hele dag. Als ik ’s ochtends om 9 uur naar de tandarts moet, heb ik daar nog de hele dag “last” van, een soort onrust die pas weg gaat tegen de avond als mijn lijf doorheeft dat er echt geen moeilijke dingen meer gaan gebeuren. Als ik ’s middags om 3 uur een afspraak heb om ergens koffie te gaan drinken, zit ik daar de hele dag tegenaan te hikken. Niet omdat ik er tegenop zie, maar omdat ik ergens in mijn achterhoofd de hele dag voel dat ik nog iets moet.
Liefst prop ik meerdere van dit soort afspraken in één vrije dag. Om 08.00 uur huisarts, 09.30 sporten, 13.00 lunchen met mijn moeder, 16.00 boodschappen doen. Dan kan ik daarna lekker even instorten van het vele sociaal doen en kan ik een andere vrije dag ook echt vrij houden. Over het algemeen is de zondag me heilig. Want op die dag werk ik sowieso niet en die probeer ik (uitzonderingen daargelaten) ook echt vrij te houden. En soms doe ik ook wel dingen op mijn vrije dag. Maar dan doe ik ze omdat ik er zin in heb en niet omdat het moet of iemand iets van me verwacht.
Misschien vraag je je af: wat doet Suuz dan op zo’n vrije dag? Nou, geen fuck! Of in ieder geval niks nuttigs. Beetje sjravelen in huis, beetje bankhangen, wat puzzelen, wat schrijven, dom op social media scrollen, geestdodende spelletjes op mijn telefoon, Netflixen (of één van de andere duizend streamingsdiensten waar ik veel te veel voor betaal), naar mijn katten kijken, een miljard foto’s en filmpjes van mijn katten maken, honderd foto’s en filmpjes van de katten op Twitter gooien, internetshoppen (meestal dingen die ik niet nodig heb).
Maar het allerbelangrijkste van zo’n vrije dag: ik kan de hele dag in mijn pyjama lopen. Of een lelijk huispak. Met fluffy kerstsokken (kan gewoon in de zomer). Of omapantoffels. Of in mijn ondergoed voor mijn part (maar zonder beha, want die zitten altijd ruk). Ik hoef geen schoenen aan, geen oncomfortabele panty, ik hoef mijn benen niet te scheren, mijn haar kan lekker in een rommelknot bovenop mijn hoofd blijven staan. Ik kan een dutje doen, keihard zingen en dansen zonder dat iemand raar kijkt, ik kan zeggen wat ik denk zonder consequenties, gewoon lekker rechtstreeks uit de colafles drinken en na het eten de saus van mijn bord likken.
En dat lijkt allemaal niet nuttig, maar dat is het dus wel. Want ik heb het nodig en het doet me goed. Dus!
