Files… Ik sta er gelukkig niet al te vaak in, want net als ieder ander levend wezen dat geen psychopaat is, heb ik er een schurfthekel aan. Maar hoe ongeduldig ik ook ben, ik probeer er altijd het beste van te maken, want uiteindelijk zit je er gewoon in gevangen totdat het voorbij is. En als ik er toch ben, dan is het de perfecte plek om mensen te kijken en te ‘judgen’, één van mijn hobby’s.
Je hebt de ongeduldige baan-switcher, die denkt dat alles sneller gaat als hij elke minuut van rijbaan wisselt. Uiteindelijk haal je hem wel weer ergens in, maar hij is zo druk bezig met zijn niet werkende tactiek dat hij dat niet doorheeft. De overtreffende trap is de rasechte chagrijn die met de minuut bozer kijkt, steeds roder aanloopt en zichtbaar zit te schelden op… nou ja, op alles en iedereen. Soms gaat hij zelfs toeteren en met zijn armen zwaaien, alsof hij zo de file hoopt te verjagen.
Het tegenovergestelde is de geduldige filerijder. Die is tevens vrij zeldzaam. Deze is gemakkelijk te verwarren met de luie filerijder, die gewoon niet de moeite neemt om van baan te wisselen, boos te worden of wat voor emotie dan ook ten toon te spreiden. Hij is te herkennen aan zijn doodse blik en zijn constante gegaap. De einige activiteit die hij laat zien, is uitgebreid neuspeuteren.
Verder heb je de workaholic. Die zit druk met een oortje handsfree te bellen, drinkt tegelijkertijd een shake, een moeilijke haverkoffie uit een hippe beker of een watertje uit een peperdure waterfles die je aanmoedigt om vooral te blijven drinken. Op de bijrijdersstoel staat een laptop, waar hij af en toe bezorgd naar kijkt en waarschijnlijk heeft hij niet eens in de gaten dat hij in de file staat.
Dan is er de flirter, die de file gebruikt als een rijdend Tinderbuffet, een soort speeddaten op wielen. Hij kijkt druk om zich heen, gluurt opzichtig elke auto in en als hij iets ziet dat hem bevalt, zorgt hij dat hij steeds in de buurt blijft en probeert hij de aandacht te trekken. Hij werpt betekenisvolle blikken in het rond, deelt knipoogjes uit als visitekaartjes en de allerergste doet er nog een luchtkus bij. Ik vraag me vooral altijd af wat hij hoopt te bereiken. Dat een vrouw denkt: dat is een leukerd, bij de eerstvolgende Burger King ga ik van de snelweg af om met hem een ranzig openbaar toilet in te duiken?
Niet benijdenswaardig zijn ouders met drukke, jengelende en/of ruziënde kinderen. Die beginnen op het niveau van de geduldige filerijder die de boel nog probeert te kalmeren met opvoedkundige chantage in de vorm van een ludiek spelletje, een koekje of de tablet. Ze evolueren vrij snel naar de ongeduldige die met allerlei straffen dreigt. Vervolgens verschijnt de driftige die gewoon ongegeneerd schreeuwt en soms zelfs ongecontroleerd huilt. Ze eindigen als de luie, waarbij ze het gewoon opgeven, de radio wat harder zetten en hopen dat de kinderen snel uit huis gaan.
Dan hebben we nog de kinderen zelf. Als het niet de klierende etterbakjes zijn die hun ouders levensmoe maken, dan zijn het van die blije peuters die naar je gaan zwaaien. Dat lijkt leuk en je zwaait vrolijk terug. Maar ze zwaaien nog eens. En nog eens. En ze blijven maar zwaaien. Totdat je het helemaal zat bent en ze maar gewoon keihard gaat negeren. Dan heb ik eigenlijk nog liever de emopuber die een middelvinger naar je opsteekt zodra je oogcontact maakt en daarna meteen wegkijkt.
En dan… dan heb je mij! Behalve mensen kijken, is er nog een hobby die ik uitoefen zodra ik in de auto stap en dat is zingen. En een file is daar de ideale plek voor. Je hoeft niet constant beide handen aan het stuur te houden, je hebt toch niks beters te doen, de muziek kan lekker hard en de mensen om je heen horen je nauwelijks. Ze zien je wel, maar dat boeit niet want de kans is nihil dat je ze ooit weer tegenkomt. En dus is de file voor mij een optreden. Niet alleen zing ik vol overgave een complete musical of een volledig album mee, maar dit gaat gepaard met een professionele stage performance en de bijbehorende emoties.
Nu ik er zo over nadenk, zijn files eigenlijk best leuk.
