Morgen is dochter 1 jarig. 23 jaar wordt ze. Ze is al een tijdje volwassen en dat slaat natuurlijk nergens op! Want in mijn hoofd is ze nog steeds mijn kleine meisje, ook al is ze al heel lang een kop groter dan ik.
Voor mijn gevoel is het pas een paar jaar geleden dat ik lag te vechten voor mijn leven terwijl ik haar op de wereld probeerde te zeten en dat ik uiteindelijk het meest prachtige wezen in mijn armen hield, met een hoofdje vol lang zwart haar en zachte donshaartjes op haar rug, dat in het ziekenhuis door de verpleegsters pluizenbolletje werd genoemd. Het voelt als pas een jaar geleden dat ik een baby in huis had die vanaf de geboorte al de nachten doorsliep, maar overdag slapen zonde van de tijd vond. Wat moest ik altijd lachen als mensen boven de kinderwagen kwamen hangen en zij ze boos en vernietigend aan bleef staren met haar hamsterwangetjes. En dat ze het normaal vond om op de verschoontafel of in bad te poepen omdat ze toen al een hekel had aan vieze luiers en dat ze uren per dag doorbracht op het potje met een boek, een kleurplaat, een spelletje en de Teletubbies op de achtergrond.
Het lijkt pas een paar maanden geleden dat dochter 2 werd geboren en dochter 1 zich ontpopte tot de perfecte en zorgzame grote zus. Ze is de allerzachtste, allerliefste totdat iemand aan haar zusje komt. Beste vriendinnen werden ze en dat zijn ze nog steeds. Pas geleden lijkt het dat ik haar voor het eerst op school achterliet, in tranen, waardoor ik met buikpijn naar huis moest. Vorige maand nog zong ze met haar zusje alle K3 liedjes mee en dansten ze samen op Mega Mindy. Vorige week nog worstelde ze zich door de middelbare school, leerde een vriendin voor het leven kennen en ook haar huidige vriendje. En het voelt als gisteren dat ze door Covid het meest rare gala ooit had en dat ze zomaar ineens ging studeren.
En ineens wordt ze 23. Ineens is ze een jonge vrouw, die al een paar jaar zelfstandig woont en zonder mij op vakantie gaat, maar wel samen met mij concerten en festivals bezoekt. Ineens is ze een oma in het lichaam van een jonge dame, die lekker thuis zit te puzzelen, breien en haken terwijl ze muziekjes luistert op haar platenspeler en films kijkt. Ineens heeft ze te dealen met stomme ziektes, bewijst ze tegen haar eigen verwachtingen in dat ze gewoon universiteit aankan en studeert ze waarschijnlijk volgend jaar af. En zomaar ineens is ze een aanstaande bruid! Hoe dan?
23 jaar wordt ze. Niet normaal!
