Net als dat honden niet zomaar overal los kunnen lopen, was er ook een periode dat ik aangelijnd moest worden. Nee, dat was niet de periode dat ik getrouwd was met een narcistische, controlerende man. Dat was in mijn dreumestijd.
Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen (shame on you als je dat nog niet hebt gedaan) was ik altijd al zeer ondernemend van aard en liep ik al vanaf 9 maanden. Ik was 15 maanden oud toen mijn broertje werd geboren en toen rende ik dus al vrij zelfverzekerd door het leven. Dat werd een probleem vanaf het moment dat mijn moeder alleen met ons op pad wilde, want zij liep achter de kinderwagen en ik ging er constant vandoor. Niet omdat ik weg van mijn moeder wilde, maar omdat ik gewoon heel veel zag dat interessant was. En dat moest ik onderzoeken, van dichtbij bekijken, plukken, oprapen, proeven. Ik wilde de wijde wereld in trekken en ontdekken.
Zo zit ik nog steeds in elkaar. Mijn vriend vergelijkt me wel eens met een speelse kitten. Zodra ik een vlinder zie fladderen, ben ik ervandoor. Het ene moment loop ik nog naast hem, het andere moment zie ik een klimbare boom, een klauterbare rots, een spannend paadje, een mooie steen die opgeraapt moet worden of een stukje natuur dat per se op de foto moet en dan komt hij er na 50 meter achter dat ik niet meer naast hem loop en dat hij in het luchtledige loopt te praten. Hij is me vrij vaak kwijt.
Maar goed, dreumestijd dus. Mijn moeder kon niet maar steeds de kinderwagen overal achterlaten om mij achterna te rennen. Mijn broertje sliep dan wel 80% van de tijd, dus die zou er zelf niets van gemerkt hebben, maar het voelt toch een beetje onverantwoordelijk om je baby midden in het bos te laten staan, omdat je dreumes ergens in de verte een dennenappel moet oprapen of een eekhoorn achterna wil rennen. Moeilijke dubbele kinderwagens of sta-plankjes waren ook niet helemaal mijn ding, want dan kwam ik niet aan mijn stappendoel of weet ik veel waarom ik zo nodig zoveel wilde lopen in mijn tweede levensjaar. En dus kwam er een tuigje.
Nou heb ik op Twitter (je verwacht het niet, of toch wel) ooit een felle discussie hierover gevoerd met iemand die vond dat een kind met een tuigje ernstig in zijn (bewegings)vrijheid wordt belemmerd, dat de autonomie van het kind wordt aangetast en dat het eigenlijk gewoon een vorm van kindermishandeling en vrijheidsberoving is. De discussie eindigde overigens omdat ik werd geblokkeerd, want je mag mensen online blijkbaar niet uitlachen.
Ongetwijfeld zal ik hier af en toe tegen hebben geprotesteerd. En natuurlijk werd ik enigszins in mijn bewegingen belemmerd. Dat is namelijk precies de bedoeling van dat hele tuigje. Maar het heeft me waarschijnlijk meer goed dan kwaad gedaan. Zonder dat ding had ik wellicht ooit met een dennenappel in mijn hand onderaan een diepe helling gelegen of nog erger, onder een auto terwijl ik onderweg was naar die eekhoorn. Of mijn moeder was achter me aan gegaan, de kinderwagen was gaan rollen en mijn broertje was onderaan die helling geëindigd.
En het was een tuigje hè, geen halsband, geen zware ketting, geen prikband, geen muilkorf. Ik kreeg geen stroomstoten, mijn moeder gaf geen ruk aan de riem als ik niet luisterde en ze bond me ook niet vast aan een lantaarnpaal als ze bij de Edah naar binnen ging. Ik mocht gewoon mee naar de bakker, de slager en de groenteboer en ik kreeg daar ook gewoon een broodje, een plakje worst en een banaan. Ik kon gewoon vrolijk rondhuppelen, alleen iets minder ver. En thuis liep ik gewoon vrij rond.
Dus ik kan jullie geruststellen: ik ben oké en ik heb er geen trauma’s aan over gehouden.
