Terwijl de warme maaltijd van gisteravond vermengd met sterke drank langzaam samenklontert met de vloerbedekking, zie ik dat de kalender al weer 9 februari aangeeft. Afgaande op het het ronkende geluid dat de dieselmotor van de vuilniswagen momenteel voor mijn door de zon verbleekte voordeur produceert, moet het 5 of 12 februari zijn. Terwijl ik deze rekensom in mijn bonkende hoofd weet af te ronden, besef ik dat de datum er in ons nietszeggende bestaan er niet toe doet. Het is de dag van de week welke bepaalt of de slijter wel danwel niet zijn deuren opent. En gezien de vuilnisman alleen op donderdag bedenkelijk in mijn met glas gevulde container kijkt en denkt, die man gaat het na 5 gele kaarten ook niet begrijpen, is mijn beroerde gevoel na een bezoek aan de slijter als sneeuw voor de zon vertrokken.
1 reactie
Zodra de mens strijdt voor vrijheden, laat hij zich ondertussen inpakken door verslavingen die o..zo lekker zijn. Seks alcohol nicotine een blowtje ach het moet kunnen nietwaar. Alleen voor hen met een te groot geweten blijkt achteraf altijd de stem van het gezonde verstand de pret behoorlijk te drukken. Maar je doel nooit halen een daarbij jezelf op de koop toenemen is dan weer een manier van relativering waarbij je goed scoort bij je psycholoog. Leven en laten laten leven is het beste wat je jezelf en de ander kunt gunnen zolang het nog duurt.