Ik heb een hekel aan mensen die te laat komen.
Niet een keer. Niet omdat er een brug openstaat of omdat hun auto onderweg besluit dat hij er ook klaar mee is. Dat kan gebeuren. Nee, ik bedoel mensen voor wie op tijd komen een soort vrijblijvende suggestie is. Mensen die een afspraak zien als een richtlijn. Als een idee. Als een globale indicatie van wanneer ze ongeveer ergens verwacht worden.
En ik begrijp dat niet.
Als ik om negen uur ergens moet zijn, dan ben ik er om negen uur. Sterker nog, meestal ben ik er een kwartier eerder. Dan zit ik in de auto te wachten omdat ik ook weer niet bekend wil staan als iemand die aanbelt voordat de koffie klaarstaat.
Zo ben ik opgevoed.
Tegenwoordig lijkt dat bijna ouderwets.
Dan krijg je weer zo’n berichtje: “Ben er over vijf minuten.”
Dat is een fascinerende zin. Iedereen weet namelijk dat het niet waar is. Degene die hem verstuurt weet dat. Degene die hem ontvangt weet dat. Toch blijven we hem gebruiken. Het is een soort sociaal geaccepteerde leugen geworden. Net als “ik drink er maar eentje” of “de overheid heeft alles onder controle”.
Wat mij vooral opvalt, is dat het vaak dezelfde types zijn.
Mensen die altijd haast lijken te hebben, maar nooit ergens op tijd zijn. Mensen die met honderd kilometer per uur door een woonwijk rijden om vervolgens twintig minuten te laat op een verjaardag aan te komen. Mensen die overal een excuus voor hebben, behalve voor hun eigen planning.
En het blijft nooit beperkt tot één onderdeel van hun leven.
Ze komen te laat op afspraken. Te laat op hun werk. Te laat op verjaardagen. Te laat met reageren op berichten. Te laat met richting aangeven.
En soms krijg ik het gevoel dat ze überhaupt een beetje laat zijn binnengekomen in de samenleving.
Dat klinkt misschien streng, maar ik zie het overal.
Laatst kwam de pakketbezorger twee uur later dan aangekondigd. De trein had vertraging. De loodgieter verscheen ergens tussen de lunch en het avondeten. De gemeente reageerde pas op mijn brief toen ik alweer vergeten was waarom ik hem had gestuurd.
Toen begon ik mij af te vragen of het probleem misschien groter is dan die paar types waar ik mij normaal gesproken aan erger.
Misschien is heel Nederland gewoon te laat geworden.
We zijn te laat met bouwen, te laat met oplossen, te laat met beslissen en te laat met ongeveer alles wat belangrijk is. Het land draait inmiddels als een man die om half elf uit bed komt en vervolgens verbaasd is dat de dag zo snel voorbijgaat.
En toch blijf ik denken dat bepaalde mensen er een bijzonder talent voor hebben.
Wie precies, daar wil ik verder niets over zeggen.
Ik ben niet gek.
Ik zit alvast in de auto. Kwartier eerder. Zoals ik ben opgevoed. En ik weet nu al dat hij er over vijf minuten is.
