Ik wist dat het ooit zou gebeuren, maar ik had gehoopt dat ik het niet meer mee zou hoeven maken. Toch stond ik daar vanmorgen, in mijn eigen supermarkt, en voelde ik hoe mijn nekhaar overeind ging. Niet omdat ik op de koelafdeling stond, maar omdat ik werd geconfronteerd met iets wat ik al jaren roep: de islamisering is overal doorgedrongen, nu zelfs in het groenteschap.
Ik begon bij de aardbeien. “Marokko,” stond er op het doosje. Ik voelde een steek in mijn maag. Ik liep door naar de paprika’s. “Turkije.” Ik voelde migraine opkomen. Mijn hoofd gaat altijd zeer doen wanneer ik geconfronteerd word met islamitische invloeden waar niemand mij om toestemming heeft gevraagd.
Bij de dadels stond “Tunesië”. Bij de rijst “Pakistan”. Bij de olijfolie “Tunesië”. Ik keek om me heen of iemand anders het ook zag, maar iedereen liep gewoon door, alsof dit normaal was. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is dat mijn boodschappenlijstje inmiddels meer wegheeft van een rondreis door de islamitische wereld dan van een Hollandse maaltijd.
Maar het dieptepunt kwam bij de mandarijnen.
Een hele kist vol. Glanzend. Onschuldig. Tot ik het etiket las: Turkije.
Ik heb ze niet aangeraakt. Ik heb er niet eens naar gekeken. Ik ben er met een boog omheen gelopen. Halal mandarijntjes. Het is zover.
Ik besloot ter plekke een inventarisatie te maken. Een serieuze. Een journalistieke. Een diepteonderzoek voor welk wetenschappelijk instituut het ook maar wil publiceren. De lijst werd langer en langer:
- Granaatappels uit Iran
- Aubergines uit Egypte
- Couscous uit Marokko
- Kikkererwten uit Turkije
- Gedroogde abrikozen uit Turkije
- Pistachenoten uit Iran
- Druiven uit Turkije
Het hele schap voelde als een geopolitieke val waar ik zonder waarschuwing in was gelopen. En dat is precies waar ik slecht tegen kan: internationale inmenging in mijn dagelijkse routine.
Thuisgekomen heb ik de balans opgemaakt. Ik ben een man van principes. Ik ben een man van tradities. Ik ben een man die niet wil dat zijn mandarijnen een dubieus verleden hebben.
Daarom heb ik een besluit genomen.
Ik boycot de supermarkt.
Vanaf vandaag haal ik al mijn boodschappen bij de boerderij. Bij de Nederlandse boer die ik vertrouw. Ik koop een kip die ik persoonlijk ken. Een aardappel waarvan ik weet dat hij in Hollandse klei is grootgebracht.
Sommigen zullen zeggen dat ik overdrijf. Dat dit normaal is in een geglobaliseerde economie. Dat importproducten geen bedreiging vormen voor mijn identiteit.
Maar ik heb halal mandarijnen gezien.
(Vrolijk Pasen allemaal!)
