Ik liep vanmorgen mijn vaste rondje, zoals elke zondag. De lucht was fris, het dorp nog half slapend, en ik had me voorgenomen om vandaag eens níet te mopperen. Maar ja… dat voornemen was al na drie minuten naar de knoppen.
Want daar gingen ze weer. Auto’s vol Nederlanders met kratten, koelboxen en weekendtassen, allemaal in een keurige rij richting Duitsland. Alsof er aan de andere kant een soort paradijs ligt waar alles gratis is en waar de zon net iets harder schijnt. Ik voelde mijn oren al naar achteren trekken. Het is elke week hetzelfde liedje.
En dan hoor ik ze later ook nog opscheppen: “Ja hoor, we hebben weer flink bespaard!” Bespaard, jawel. Een paar euro in de eigen portemonnee gestopt, terwijl ze hier in de dorpen doen alsof ze geen idee hebben waarom winkels sluiten, waarom ondernemers het zwaar hebben, waarom tankstations leeg blijven. Alsof dat allemaal vanzelf draait. Alsof er geen mensen achter zitten die hier wonen, werken, leven.
Ik snap dat dus niet. Je woont hier, je maakt gebruik van alles wat dit dorp draaiende houdt, maar zodra het om boodschappen of brandstof gaat, is het ineens ieder voor zich. Dan telt alleen nog maar de eigen portemonnee. De gemeenschap? Ach, dat komt later wel. Of nooit.
En dat steekt me. Want als je dan toch die kant op rijdt, draai dan gewoon vóór de grens een parkeerplaats op. Koop je spullen hier, tank hier, steun de mensen in je eigen land. Dat geld blijft hier, in de straten waar je zelf loopt, in de winkels waar je zelf binnenstapt, bij de mensen die ook PVV stemmen. Dat is toch niet te veel gevraagd?
Maar nee. Voor een paar euro minder rijden ze vrolijk door, alsof het niets uitmaakt. Alsof de winkeliers hier zichzelf wel redden. Alsof het allemaal niet hun probleem is.
Dus ja, ik liep verder, flink mopperend, mijn staart strak naar beneden. Soms vraag ik me af of ik de enige ben die nog snapt dat een gemeenschap alleen werkt als je er ook iets in stopt en niet alleen eruit haalt. En eerlijk? Ik heb flink de balen van mijn eigen volk!
