Ik zat vanochtend met mijn koffie en een beschuitje met hagelslag naar de radio te luisteren. Tenminste, dat probeerde ik. Want voordat ik ook maar één hap kon nemen, werd ik alweer doodgegooid met Engelstalige herrie. Een soort ritmisch gemompel over “guns”, “drugs”, “bitches”, “money” en nog meer ellende waar ik in mijn keurige Nederlandse straat nog nooit één seconde last van heb gehad. En toch moet ik er elke ochtend naar luisteren.
En dan zeggen mensen: “Maar Blonde Hond, je kunt het toch gewoon uitzetten?”
Nee. Want het gaat om het principe. Ik woon in Nederland. Ik betaal belasting in Nederland. Ik koop mijn hagelslag in Nederland. Dan wil ik ook Nederlands horen op de radio. Punt.
Het is toch van de zotte dat we onze eigen taal laten ondersneeuwen door Engelstalige muziek die niemand kan verstaan. En als je het wél verstaat, word je er alleen maar depressief van. Het gaat nooit over iets normaals. Nooit over een boterham met pindakaas, nooit over een fietstochtje door de polder, nooit over de buurman die zijn heg weer te hoog laat groeien. Nee hoor. Altijd geweld, altijd misdaad, altijd drama.
En dan moet ik dat op zondagochtend aanhoren terwijl ik gewoon rustig wil wakker worden.
Ik vind: Engelstalige muziek moet verboden worden op de Nederlandse radio.
En op Spotify.
En op alle andere diensten waar je tegenwoordig verplicht lid van moet zijn om überhaupt nog muziek te kunnen luisteren.
We hebben een prachtige taal. Een taal waarin je alles kunt zeggen. Een taal waarin je kunt zingen over liefde, verdriet, regen, windkracht 7, en de eeuwige strijd met de Belastingdienst. Waarom zouden we dat vervangen door een taal die echt niemand begrijpt?
Bovendien: als we onze taal niet beschermen, wie doet het dan wel?
De radiozenders? Die draaien liever een Amerikaanse rapper die in elke zin “yeah” en “yo” zegt.
Spotify? Die denkt alleen maar in algoritmes en playlists met namen als “Chill Vibes” en “Mood Booster”.
Nee. Dan moet Blonde Hond het maar weer zeggen.
Verbied die Engelstalige troep!
Laat Nederlandse artiesten weer gewoon zingen in het Nederlands.
En als iemand per se Engelstalige muziek wil luisteren, dan moeten ze dat maar in het buitenland doen. Niet hier.
Ik wil gewoon dat mijn zondag begint met een taal die ik begrijp.
Een taal die van mij is.
Een taal die niet elke drie seconden “baby”, “yeah” of “oh my” roept.
Geef mij maar gewoon André Hazes. Of Wolter Kroes. Of die andere. Die met dat lied over de liefde. U kent hem wel.
En als dat ouderwets is, dan zij dat zo.
Maar ik heb liever ouderwets dan onverstaanbaar.
