IWIH heeft het al jaren gezegd, maar zoals gewoonlijk wilde niemand luisteren: brildragers zijn vreselijk lui. Terwijl fatsoenlijke mensen iedere dag hun ogen trainen, knijpen, turen en desnoods twintig minuten naar een verkeersbord staren tot de letters vanzelf duidelijk worden, kiezen brildragers voor de makkelijke oplossing. Een stukje geslepen glas voor hun gezicht en klaar. Geen discipline. Geen doorzettingsvermogen. Geen enkele poging om het eigen lichaam serieus aan het werk te zetten.
En dan durven ze het ook nog “een hulpmiddel” te noemen. Een hulpmiddel? Een rolstoel is een hulpmiddel. Een gehoorapparaat is een hulpmiddel. Een bril is vooral een permanente bijstandsuitkering voor je oogspieren.
Het ergste is dat één bril blijkbaar tegenwoordig niet meer genoeg is. De gemiddelde brildrager loopt inmiddels rond met een complete opticien in zijn tas. Eén bril voor ver weg. Eén voor de computer. Eén voor lezen. Eén voor autorijden. Eén voor koken. En een zonnebril op sterkte voor die ene middag per jaar dat ze op de verkleurde tuinstoelen gaan zitten.
IWIH heeft het laatst op een verjaardag onderzocht. Acht aanwezigen. Veertien brillen. Veertien. Bij Willem, de zwager van de buurman, lagen er zelfs twee naast zijn bord tijdens het eten. Eén om naar zijn bord patat te kijken en één om de gezichten van de mensen aan tafel scherp te krijgen. Blijkbaar is zelfs het kijken naar een kroket tegenwoordig een gespecialiseerde activiteit geworden.
En wie betaalt deze optische luiheid? Precies: de rest van Nederland. Multifocale glazen, ontspiegelde coatings, monturen van titanium omdat een stukje plastic blijkbaar niet meer goed genoeg is voor iemand die vooral naar een scherm en een koffiezetapparaat kijkt. Iedere paar jaar wordt er weer een nieuw model aangeschaft, want blijkbaar veroudert een bril sneller dan een telefoon.
IWIH heeft uitgerekend dat als iedere brildrager gewoon eens wat moeite deed om beter te kijken, de zorgpremie fors omlaag zou kunnen. Hoeveel precies? Geen idee. IWIH heeft geen toegang tot alle cijfers, maar dat is nog geen reden om bezuinigingen niet door te voeren.
Daarom pleit IWIH voor een eenvoudige oplossing: wie per se door een bril wil kijken, betaalt hem voortaan zelf. Net als een nieuwe telefoon, een elektrische fiets of een designertas. Niemand verwacht dat de zorgverzekering de rekening betaalt omdat iemand graag een nieuwer model iPhone wil. Waarom moet dat dan wel als iemand graag de Telegraaf wil lezen?
Wie écht niet meer kan zien, mag uiteraard geholpen worden. Maar misschien eerst even proberen. Een beetje discipline kan geen kwaad. Want als er één ding duidelijk is geworden, is het dit: scherp zien is blijkbaar duur. Niet omdat ogen ingewikkeld zijn, maar omdat Nederlanders liever een rekening indienen dan hun eigen oogspieren aan het werk zetten.
