Het internet was ooit een plek waar je belangrijke informatie kon uitwisselen. Een plek waar je muziek en films kon downloaden, discussiëren in fora of een beetje verdwalen in kattenfilmpjes. Maar dat tijdperk is voorbij. Het moderne internet is veranderd in een soort permanente expositie van door creabea’s zelfgemaakte prullaria waar niemand om gevraagd heeft, maar waar je tóch doorheen moet alsof het de enige uitgang van een brandend gebouw is.
Elke keer dat je je telefoon opent, word je begroet door een nieuw creatief gedrocht dat zich met de subtiliteit van een nijlpaard in je timeline wurmt. Een beschilderde dakpan die eruitziet alsof hij een identiteitscrisis heeft. Een armbandje dat eruitziet alsof het een gevecht heeft verloren met een blender. Een kleiwerkje dat zo krom staat dat je je afvraagt of het misschien een ernstige medische aandoening heeft. En dat alles onder het mom van “even iets kleins gemaakt”. Klein? Het enige wat klein is, is de kans dat iemand dit vrijwillig had willen zien.
Het probleem is niet dat mensen dingen maken. Het probleem is dat deze troep zich aan je opdringt. Het valt je timeline binnen, neemt je scrollplezier gevangen en eist losgeld in de vorm van likes. Je wilde gewoon even ontspannen, maar in plaats daarvan word je gegijzeld door een foto van een mislukte keramiekpot die eruitziet alsof hij alle diagnoses van de DSM-V heeft. Social media voelt tegenwoordig als een rommelmarkt waar je niet weg kunt, omdat elke uitgang wordt geblokkeerd door iemand die trots een zelfgeknutselde sleutelhanger omhoog houdt.
En dan die trots. Die trotse, zelfverzekerde blik van een object dat nooit had mogen bestaan. Alsof het internet een publieke dienst is waar iedereen verplicht naar moet kijken. Alsof jouw vrije tijd minder waard is dan hun drang om applaus te krijgen voor een creatie die zelfs de kringloopwinkel zou weigeren. Het is de overtuiging dat elk prul een podium verdient, en dat podium ben jij, tegen wil en dank.
Het internet is daardoor bijna ondraaglijk geworden. Je kunt niet meer normaal scrollen zonder dat er weer een “kijk wat ik even maakte”-post je dag verziekt. Het voelt alsof deze maaksels niet gedeeld worden om te inspireren, maar om te bewijzen dat niemand meer veilig is voor creatieve overlast. Alsof het internet langzaam verstikt raakt onder een deken van kralen, klei, verf en misplaatst zelfvertrouwen.
En morgen? Morgen staat er weer een nieuw prul klaar om je timeline te koloniseren. Want niets is zo hardnekkig als een hobby die zichzelf belangrijker vindt dan jouw mentale rust. Het internet is niet kapot, het is gewoon volledig dichtgeslibd met creatief afval waar niemand om gevraagd heeft.
