Dat ik iemand ben van het ‘zelluf doen!’ hadden we al vastgesteld. Dat ik daar soms halsbrekende toeren voor uithaal, is helaas ook een feit. Hulp vragen is voor mij een drempel zo hoog als de berg afval na Pinkpop. Bij anderen vind ik het logisch dat ze zo hun talenten en hun tekortkomingen hebben, maar van mezelf vind ik dat ik altijd alles moet kunnen. Dat kunnen kleine, onschuldige dingen zijn zoals een taart bakken, olie verversen, een Ikeakast in elkaar zetten of een knoop aannaaien (al is de kans dat ik mezelf daarbij verwond ook aanzienlijk), maar ook de wat spannendere klusjes geef ik niet graag uit handen.
Dat ik mijn laatste verhuizing, en dan met name het klussen vooraf, heb overleefd mag best een wonder genoemd worden. Een paar weken lang was ik elke vrije minuut bezig in mijn woning. Alles moest geschilderd, vloeren moesten worden gelegd op 3 van de 5 verdiepingen en dan nog de verhuizing zelf. Veel hulp had ik niet. Niet omdat niemand me wilde helpen, maar omdat ik een eigenwijze idioot ben die denkt dat ze nog steeds 20 is en alles wel alleen kan. Verder ga ik tijdens dit soort inspannende dagen vaak door zonder pauzes en doe ik alsof eten en drinken optioneel is in plaats van noodzakelijk, dus de vermoeidheid sloeg regelmatig toe.
Zo elektrocuteerde ik mezelf tijdens het ophangen van een lamp. Ik had braaf gecheckt met een spanningszoeker of er geen stroom op stond, dacht ik althans, maar ik had niet nog veel braver even de stroom volledig uitgeschakeld en ineens klabats! Ik stuiterde zo achterover de douchebak in. Ik hield er alleen een verkoolde duimnagel en een tijdelijk verhoogde hartslag aan over.
Dan was er het schilderen van het trappenhuis. Iedereen die dit levensgevaarlijke tafereel zou hebben aanschouwd, zou me verplicht hebben laten opnemen op een gesloten afdeling voor mijn eigen veiligheid. Als een professioneel circusartiest balanceerde ik op trapleuningen, hekjes en ladders om overal bij te komen. Het resultaat mocht er zijn en ik hield er alleen spierpijn aan over, maar het was wel bijna net zo onverantwoord als via de snelweg van Heerlen naar Sittard reizen op een step en hopen dat het goed gaat.
De verhuizing zelf was ook een lijdensweg. Met 2,5 man waren we een hele dag bezig (die halve is mijn dochter). Mijn beste vriend heeft me vervloekt die dag, vooral toen we met de koelkast halverwege de trap klem kwamen te zitten. Ik was bijna op het punt om de koelkast gewoon in het trapgat te laten staan (zo van: ja, hier staat hij prima, lekker praktisch halverwege tussen de keuken en de voordeur, verlengkabel erbij en niks meer aan doen) toen er ineens beweging in kwam. Ik hield er alleen wat blauwe plekke en bloeduitstortingen aan over.
Ik ben 11 keer verhuisd in mijn leven want mijn leven was soms nogal een bumpy ride (boom bang bang with my body oh enzo), maar na deze had ik besloten om ofwel in dit huis te sterven, ofwel de volgende keer een verhuisbedrijf in te schakelen. Toen ik dan eindelijk gesetteld was, ben ik overigens nog 3 keer van de keldertrap gelazerd, want waarom zou je meerdere keren met 1 zware doos naar beneden lopen als je ook 1 keer met meerdere zware dozen kan lopen? Ik hield er alleen wat schaafwonden aan over.
Met een grote woning komen helaas ook veel ramen. Nou was ik de ramen doorgaans pas als ik er niet meer door naar buiten kan kijken, maar het moet toch soms gebeuren. De buitenkant van de ramen op de eerste en tweede verdieping bleken een uitdaging. Bij sommige ramen kon ik op de vensterbank zitten, me met één hand vasthouden aan het kozijn en dan als een soort acrobaat half naar buiten hangen. Bij andere moest ik op de vensterbank gaan staan en naar buiten hangen. En dat zonder vangnet hè! Wonderbaarlijk genoeg ging het altijd goed.
Hier kwam een einde aan toen er een nieuwe liefde in mijn leven kwam. Toen deze man hoorde over mijn circuskunsten, besloot hij dat hij me voorlopig nog niet wilde begraven en dat ik dus niet meer als een stuntvrouw op trapleuningen mocht staan of als een trapeze-artiest uit ramen mocht hangen. Hij verzocht me vriendelijk doch dringend om een glazenwasser te nemen.
En dus was dit eigenlijk een heel lang(dradig) epistel om te vertellen dat deze vrouw voor het eerst in haar leven een glazenwasser heeft en daarmee waarschijnlijk een stuk langer leeft en een stuk beter naar buiten kan kijken.
