IWIH had het kunnen weten. De eerste zonnestraal, de eerste 14‑graden‑dag, en het straatbeeld verandert onmiddellijk in een openluchtmuseum van menselijke voetverwaarlozing. Alsof de lente niet alleen krokussen, maar ook kloven, eeltplaten en tenen met de textuur van gedroogde vis naar boven duwt. Het is ieder jaar hetzelfde ritueel: de jassen gaan uit, de slippers gaan aan, en IWIH vraagt zich opnieuw af waarom hij überhaupt nog naar buiten gaat.
Want open schoenen zijn geen schoeisel. Open schoenen zijn een maatschappelijk falen. Een collectieve beslissing om elkaar te confronteren met lichaamsdelen die evolutionair gezien bedoeld waren om verborgen te blijven. Tenen zijn functioneel, zeker. Maar dat geldt ook voor darmen, en die leggen we ook niet op een terrasstoel.
Het begint altijd subtiel. Een sandaaltje hier, een slipper daar. Maar binnen een week is het straatbeeld veranderd in een parade van gele blokken eelt, stugge zwarte haren die fier uit tenen omhoogsteken en hielen die eruitzien alsof ze al sinds 1998 geen contact meer hebben gehad met stromend water. IWIH ziet kloven waar je een bankpas in kunt steken. Eksterogen die lijken te knipogen. Nagels die qua vorm en kleur het midden houden tussen kalksteen en archeologische vondst.
En toch doen mensen alsof dit normaal is. Alsof het de meest logische zaak van de wereld is om je voeten, je blote voeten, in het openbaar tentoon te stellen. Alsof de rest van de samenleving verplicht is om mee te doen aan een soort ongevraagde podofreakshow.
IWIH vindt dat het genoeg is geweest. Hij pleit voor een totaalverbod op open schoenen in de openbare ruimte. Niet een richtlijn, niet een advies, maar een keihard, juridisch afdwingbaar verbod. Wat je achter de voordeur doet, moet je zelf weten. Wil je daar op blote voeten door het leven strompelen, prima. Wil je je tenen laten luchten, ga je gang. Maar zodra je de drempel over stapt, trek je iets aan dat de menselijke voet volledig omsluit. Dat is geen beperking van vrijheid, dat is een bijdrage aan een gezonde fatsoenlijke samenleving.
Het argument dat open schoenen “lekker zitten” wuift IWIH resoluut weg. Ook een pyjamabroek zit lekker, maar niemand draagt die naar kantoor. Tenminste, dat hoopt hij. En het idee dat voeten moeten “ademen” is al helemaal onzin. Als er één lichaamsdeel is dat beter niet ademt, dan zijn het wel tenen.
IWIH weet dat hij hiermee tegen een machtige lobby ingaat: de slipperindustrie, de sandalenmaffia, de Birkenstock‑fundamentalisten. Maar iemand moet het zeggen.
De lente mag komen. De zon mag schijnen. Maar de voeten blijven uit het zicht.
