IWIH heeft vanochtend eindelijk goed nieuws gekregen. Niet van het universum, want dat is doorgaans druk met hem tegenwerken, maar van Basic‑Fit. De sportschoolketen blijkt namelijk gehackt, en de gegevens van zo’n 200.000 Nederlandse ‘sporters’ zijn op straat beland. Lidmaatschapsinfo, adressen, telefoonnummers, geboortedatums, bankrekeninggegevens, alles wat mensen maar klakkeloos hebben ingevuld. Wachtwoorden niet, maar dat maakt voor IWIH geen dikke reet uit. Het gaat om het principe.
Want dit betekent één ding: IWIH hoeft voorlopig niet meer te sporten. Niet omdat hij lui is, maar omdat hij nu verantwoord bang is. Een gegronde angst, zelfs. Een angst met bronvermelding.
Basic‑Fit zegt dat getroffen klanten “niets hoeven te doen”, behalve alert zijn op phishing. Dat is precies het soort advies waar IWIH allergisch voor is: iets dat klinkt als geruststelling, maar in de praktijk betekent dat hij de rest van zijn leven elke e‑mail van “B@51c‑F1t” moet analyseren alsof het een vijf sterren cryptogram is. En dat allemaal terwijl hij eigenlijk alleen maar naast een loopband wilde gaan staan om te doen alsof hij rent.
Maar nu hoeft dat dus niet meer. Nu mag hij thuisblijven. Nu moet hij thuisblijven.
Het universum heeft gesproken: sporten is administratief onverantwoord geworden. En IWIH, als plichtsgetrouwe burger, volgt slechts het advies van Basic Fit: Doe niets! Hij zou dolgraag naar de sportschool gaan, echt waar, maar ja, privacy hè. Veiligheid. Cyberdreiging. Maatschappelijke verantwoordelijkheid. Je kunt niet zomaar gaan zweten tussen apparaten als ieder moment je bankrekening geplunderd kan worden.
Dus blijft hij binnen. Opgelucht. En met een Duveltje.
