Greet en de bontkraag marters

In het grote blije binnenbos leefden al honderden jaren de diertjes vreedzaam naast elkaar. Toch was er de laatste tijd wat onrust over wat nieuwe bewoners. De bontkraagmarters waren op een gegeven moment gekomen uit het enge buitenbos. In eerste instantie om het vuile werk te doen waar de rest niet zoveel zin in had. De bontkraagjes hielden er volgens sommigen hun eigen normen en waarden op na. En dat waren niet die van de rest van de bewoners van het bos. Op school deden de marterkinderen het minder goed en ze haalden vaak kattenkwaad uit. In het bijzonder Greet de blonde ekster ergerde zich constant aan de nieuwe bewoners. Hij mocht ze dan ook graag van alles wat mis ging de schuld geven. Samen met zijn kameraad de Botte hond maar dit terzijde. Volgens Greet waren de marters geen echte dieren maar deden ze maar alsof. Takiyya was de term die ze bedachten en die gebruikten ze te pas maar vooral te onpas konden om de marters in een kwaad daglicht te stellen. Ze richten een partij op, de booswichtenclub, vooral om te waarschuwen voor de gevaren van de marters. Na een slechte winter zag je de onvrede over wat minder voedsel overslaan naar de andere dieren. Ze waren het steeds meer met Greet en zijn kornuiten eens. Voor de marters kwamen was er nooit een slechte winter in het bos. Alles was toen beter en de lucht schoner. Voorzichtig begon de blonde ekster over eventuele oplossingen. De marters moesten weg, terug naar waar ze vandaan kwamen. Dan zou alles wel weer beter gaan. Maar inmiddels hadden de marters hier kinderen gekregen en sommige waren gaan samen leven met inheemse dieren. Er waren ook wat meer socialere dieren zoals Alexander de pad die maakte zich zorgen over de soms wat radicale praat van Geert en zijn hond. Hij vond dat de marters hier al zolang woonden dat ze er gewoon bij hoorden. Dat je ze niet zomaar de schuld kon geven van allerlei zaken. Greet en zijn nieuwbakken vrienden maakten de pad daarom belachelijk. Ze noemden hem een knettergekke landverrader en nog meer van dat soort fraais. Want wie niet met ons is is tegen ons sprak de ophitsende geblondeerde wijsgeer. Meneer de Uil, de wijze rechter van het dierenland, werd erbij gehaald. Die moest zijn mening maar eens over de zaken geven. In eerste instantie oordeelde meneer de Uil dat Greet net niet over het randje was gegaan met zijn praatjes. Maar inmiddels waren er weer tal van voorvallen. In het beukennootjes café riep Greet de aanwezigen op tot minder, minder, minder bontkraagmarters. Hierbij geen enkel verschil makend tussen de goedwillende en kwaadwillende. Binnenkort moet de blonde ekster weer voor de rechter verschijnen voor het over één kam scheren van alle marters.

Wordt vervolgd dus.