Ik schreef laatst al een stukje over de zoektocht naar een bruidsjurk, maar daar ging natuurlijk nog een prachtig aanzoek aan vooraf. Het begon met een telefoontje van de aanstaande schoonzoon, toevallig tijdens mijn lunchpauze op het werk. Hij deelde stotterend mee dat hij mijn oudste dochter (jongste dochter zou ook raar zijn geweest, aangezien hij al 7 jaar samen is met de oudste, maar dat terzijde) ten huwelijk zou gaan vragen. Ik huilde (uiteraard) en maakte geluidjes die grotendeels alleen voor honden hoorbaar waren. Mijn collega, die geen hond is maar wel een goed gehoor heeft, kwam vragen of ik soms oma werd. Zo ver zijn we nog niet, want mijn dochter leidt haar leven volgens een strak uitgestippelde route. Deze route heeft door een studieswitch wel 2 jaar vertraging opgelopen, maar ik dwaal af, dus terug naar het aanzoek.
Romantisch als mijn schoonzoon is, had hij zijn aanzoek tot in de puntjes geregeld. En het allermooiste was dat zijn moeder en ik nauw werden betrokken bij het hele plan. Schoonzoon had een sushi-picknick voorbereid. Ja, dat is een ding! Althans, misschien was het nog geen ding, maar nu dus wel. Het spektakel zou plaatsvinden in een park, naast een vijvertje. Wij, de twee moeders, waren al een uur van tevoren aanwezig om alles klaar te leggen. Het was alleen een beetje jammer dat op de aangewezen plek al een ander koppel klef zat te doen, dus we moesten een beetje opschuiven.
Schoonzoon had aan alles gedacht. Een kleedje, sushi, champagne, de ring, kaarsjes en een vestje voor als de dochter het koud zou krijgen, wat sowieso altijd gebeurt. Oh, en zelfs nagellakremover en nagellak voor als ze voor de foto’s (die ik moest maken) nog snel haar nagels wilde doen. Alles lag klaar, dus de moeders gingen achter een struik staan wachten tot de tortelduifjes kwamen. De dochter zou met een smoes naar het park worden gelokt.
Helaas had de dochter een vermoeden wat er stond te gebeuren, dus ze had niet alleen een kledingcrisis, maar was ook in paniek op zoek naar haar nagellakjes, die bij ons in het park lagen. Wij kregen de boodschap dat het allemaal wat langer ging duren. En daar stonden we dan, giechelend met een camera achter een struik, nauwlettend de picknickspullen in de gaten houdend en ik had inmiddels zo’n honger dat ik overwoog om een deel van de sushi op te eten of pizza te bestellen. Intussen werden we wantrouwend bekeken door een groepje hangjongeren met scooters en fat bikes, die zich ongetwijfeld afvroegen wat die rare oude wijven daar in de struiken deden.
En toen zagen we ze in de verte eindelijk aankomen! We doken terug de struiken in tot ze in de buurt waren. Daarna sprintten we onopgemerkt, als volleerde privédetectives en met de souplesse van echte ninja’s, steeds iets dichterbij en verstopten ons achter bomen. Op een gegeven moment stond ik op een paar meter van het groepje jongens dat me doodstil, met open mond en grote ogen stond aan te staren. Ik besloot ze bij het plan te betrekken, vertelde dat er een aanzoek ging plaatsvinden en vroeg ze om stil te zijn. Dat vonden ze hartstikke spannend. We hoorden één van de jongens fluisteren: “Als ze nee zegt, smijten we haar in de vijver!” Dus ik hoopte vurig dat mijn dochter ja zou zeggen, want het was beslist geen zwemweer.
Inmiddels was het happy couple ter plaatse en schuilden wij als twee belegen geheim agenten op een missie achter de dichtstbijzijnde boom. Ik zag de verwarring bij mijn dochter die dacht onderweg te zijn naar een sushi-restaurant. Het groepje achter ons hield de adem in, schoonzoon ging op z’n knieën en… toen duurde het nog een eeuwigheid, want hij had blijkbaar een speech van 3 kwartier ingestudeerd, die wij helaas niet konden horen. En toch was dit één van de mooiste momenten in mijn leven, want aan haar lichaamstaal zag ik hoe gelukkig ze was. Ik negeerde mijn rammelende maag en fotografeerde er lustig op los.
En toen… ging hij eindelijk recht staan en zei ze ja (en ze had de ring nog niet eens bekeken hè) en er volgde een knuffel zoals in de film, waarbij hij haar optilde en ronddraaide (gelukkig weegt ze net zo weinig als een bovengemiddelde portie sushi) en haar witte jurk wapperde net zo wild als haar bos haren en de jongens begonnen luid te juichen en te klappen, dus ze hoefde gelukkig niet het water in en ik fotografeerde nog steeds dwars door mijn tranen heen. En pas toen ontdekte ze tot haar grote verbazing dat ik er ook was. En terwijl ik haar knuffelde, ontdekte ze ook pas haar aanstaande schoonmoeder. Daarna hebben we ze lekker “alleen” gelaten onder de bescherming van de fatbikebende.
Ik hoorde achteraf dat de dochter zo overdonderd was door emotie dat ze nauwelijks een hap sushi door haar keel kreeg, maar gelukkig is de schoonzoon een bodemloze put. Deze dag in combinatie met het bruidsjurk-avontuur en de überschattige relatie die ze tot nu toe hebben, wordt zonder twijfel de beste romcom ooit. Eat your heart out, Anne Hathaway!
