Lieve lezers van mijn Luchtlogboek,
Het is zover. Ik wist het al sinds dinsdag, toen ik wakker werd met een gevoel alsof mijn voorhoofd van binnenuit werd opgewarmd. Niet zoals koorts. Meer zoals wanneer je een kant-en-klare lasagne te lang op vol vermogen zet en de randen al beginnen te verkolen terwijl het midden nog ijskoud is. Precies dat gevoel. Ongelijkmatig verhit. Van binnenuit bewerkt.
06:41 – Lichaamstemperatuur: normaal volgens thermometer. Innerlijk gevoel: ‘medium-high’. Discrepantie. Verdacht.
Ik hoef het nieuws niet aan te zetten om te weten dat het heet is. Dat weet ik al via mijn antieke theelepel. Die lag vanochtend op het aanrecht en was, zonder dat er iemand thee had gezet, al warm. Niet kamertemperatuur-warm. Magnetron-warm. En ik heb die magnetron al jaren niet meer aangezet, dat weten jullie. Dus waar kwam die warmte vandaan?
Het antwoord lag voor de hand, maar ik wilde het niet meteen geloven. Tot ik naar buiten keek en de lucht zag trillen boven het asfalt. Mensen noemen dat “hitte die opstijgt”. Ja hoor. Net zoals een vliegtuigstreep “gewoon condens” is.
07:09 – LI‑310: trillende luchtlaag boven verharde oppervlakken. Golfpatroon. Frequentie consistent met 2,45 GHz.
Voor wie het niet meteen herkent: 2,45 GHz is precies de frequentie waarop een magnetron werkt. Dat is geen toeval. Dat is een vingerafdruk. En als iets dezelfde vingerafdruk heeft als het apparaat dat al jaren mijn aura verstoort, dan trek ik daar conclusies uit. Dat zou iedereen met een verrekijker doen.
Ik pakte mijn notitieboek en ging naar het balkon. De lucht was strakblauw, wat op zich al verdacht is (zie Deel 4), maar er was iets nieuws: een soort glinstering. Niet zoals hittenevel. Meer zoals wanneer je door het raampje van een magnetron kijkt terwijl het etensbakje ronddraait en je net niet kunt zien wát er precies gebeurt, maar wel weet dat er iets gebeurt.
07:24 – Glinstering in luchtlaag, hoogte ca. 200 meter. Mogelijke reflectie van geconcentreerde straling. Lepeltemperatuur: warm, niet heet. Stijgend.
Ik heb meteen de buurman gebeld. Niet om te waarschuwen, dat doe ik al jaren tevergeefs, maar om te vragen of hij ook gevoeld had dat zijn water sneller kookte dan normaal. Hij zei: “Carla, het is 34 graden buiten, alles kookt sneller.” Typisch. Hij denkt nog steeds in temperaturen. Ik denk in golflengtes.
Ik besloot zelf de proef te doen. Ik zette een glas water op het aanrecht, binnen, uit de zon, en hield mijn theelepel ernaast als referentie-instrument. Binnen elf minuten was het water lauw. Elf minuten. Zonder vlam. Zonder zon. Zonder magnetron aan. Ik heb het drie keer herhaald om zeker te zijn dat het geen toeval was. Toeval bestaat niet voor mensen die zelf onderzoek doen.
08:52 – Experiment 1, 2 en 3: water verwarmt spontaan binnen 9-12 minuten zonder externe warmtebron. Conclusie: omgevingsstraling aanwezig. Bron: onbekend, maar vermoedelijk gebundeld.
Toen herinnerde ik me iets dat ik weken geleden al genoteerd had over die nieuwe zendmast die “nergens stond” (zie Deel 3). Een mast die niet op de gemeentelijke kaarten voorkomt, maakt geen geluid, maar wél, dat is nu duidelijk, warmte. Heel veel warmte. Een mast die normaliter data verstuurt, kan ook iets anders versturen. Energie, bijvoorbeeld. Magnetronachtige energie. Op grote schaal.
Ik noemde het meteen bij de juiste naam: een Atmosferische Bundelmagnetron. Geen weerbericht zal je dat ooit vertellen. Die zeggen “hogedrukgebied”. Ja hoor. Een hogedrukgebied dat exact samenvalt met de plek waar vorige maand die mast “onofficieel is aangepast”. Toeval? Ik denk het niet.
09:30 – Hittekaart vergeleken met locatie nieuwe mast. Overlap: vrijwel volledig. Interpretatie: doelgerichte bestraling van woongebied.
‘s Middags werd het nog gekker. Ik zat op het balkon met mijn verrekijker gericht op de hittenevel, toen ik een korte flikkering zag. Eén enkele flikkering, precies zoals het lampje in een magnetron dat één keer knippert voordat het apparaat zichzelf resette. Ik wist het. Ze waren aan het herkalibreren.
14:17 – LI‑311: enkelvoudige lichtflikkering in hittenevel. Vermoedelijke herkalibratie van bundelfrequentie. Theelepel: zichtbaar trillend.
Ik schrijf dit nu met het raam dicht, de gordijnen halfdicht en een natte handdoek om mijn nek, niet omdat ik het warm heb, maar omdat een natte handdoek, dat weten we allemaal, minder goed straling doorlaat dan droge stof. Basisfysica. Daar hoef je geen wetenschapper voor te zijn.
Mijn officiële conclusie staat vast: deze hittegolf is geen natuurlijk verschijnsel. Het is een grootschalige, gebundelde magnetronstraling, afgevuurd vanuit een mast die officieel niet bestaat, op een frequentie die officieel “toeval” is, met een effect dat officieel “klimaatverandering” heet.
Ik ben niet bang. Maar ik maak mij wel ernstige zorgen.
Ik blijf jullie op de hoogte houden. De lucht kookt. En ik check regelmatig mijn theelepel.
Carla Chemtrail
