Ik was in Haren had het zichzelf nog zo plechtig beloofd: dit was de laatste keer. Echt waar. Hij voelde het in zijn ruggengraat, in zijn nieren, in dat kleine stukje ziel dat nog niet volledig door de luchthavens was vermalen. Hij haatte vliegen. Hij haatte alles eraan. De rijen, de mensen, de geuren, de vernedering van zijn riem afdoen voor een man die zweet alsof hij de marathon in de Sahara heeft gelopen.
Maar nu zit hij thuis op de bank. De adrenaline is weg. De woede is verdampt. De herinneringen beginnen te vervagen, zoals ze altijd doen.
Zijn brein is een verraderlijk orgaan. Het wist trauma’s sneller dan KLM een klacht wegklikt. Hij weet nog vaag dat hij in het vliegtuig zat, dat hij een boterham met kaas weigerde die smaakte alsof hij was samengesteld uit de restanten van eerdere boterhammen met kaas. Hij weet nog dat hij het beledigende minuscule Heineken‑blikje kreeg, dat halfje, dat symbolische gebaar, dat vloeibare middelvingertje. Hij had nog gevraagd waarom ze geen Duvel serveren. De stewardess had hem aangekeken alsof hij vroeg of hij even in de cockpit mocht roken.
Maar zelfs dát vervaagt. Hij opent zijn laptop. Hij weet dat hij dit niet moet doen. Hij doet het toch.
Daar staat het: een mail van KLM. “Een aantrekkelijke aanbieding voor onze Flying Blue‑leden.”
Hij is geen lid. Hij is gegijzeld. Hij klikt.
De aanbieding is natuurlijk geen aanbieding. Het is dezelfde prijs als altijd, maar nu staat er “aanbieding” boven, en zijn brein is dom genoeg om dat te geloven. Hij begint te onderhandelen met zichzelf. Misschien valt het deze keer mee. Misschien zit hij niet naast iemand die ruikt alsof hij al sinds de vorige millenniumwisseling in economy class woont. Misschien trapt er geen kind tegen zijn rugleuning. Misschien is de boterham met kaas die hij wederom gaat weigeren deze keer minder existentieel bedreigend.
Hij weet dat dit allemaal leugens zijn. Hij boekt toch. Hij vult zijn gegevens in. Hij kiest een stoel. Hij betaalt. Hij haat zichzelf.
En dan gebeurt het onvermijdelijke: hij voelt een lichte opwinding. Niet omdat hij zin heeft in de reis, maar omdat hij een mens is, en mensen zijn hoopvolle idioten die denken dat dingen kunnen veranderen terwijl ze dat nooit doen.
Hij sluit zijn laptop. Hij zucht. Hij weet dat hij binnenkort weer in een vliegtuig zit. Hij weet dat hij het weer gaat haten. Hij weet dat hij daarna weer gaat zeggen dat dit de laatste keer was.
Hij weet alles. En toch doet hij het.
Hij haat vliegen. Hij haat zichzelf. Maar blijkbaar niet genoeg om ermee te stoppen.
