Er is een categorie mensen die denkt dat hun huisdier een soort harige, niet‑pratende peuter is. Je ziet ze overal: in het park, in de supermarkt, op Instagram en Facebook, in de wachtkamer bij de dierenarts. En altijd met datzelfde geluid, dat infantiele, kleverige, hoogfrequente babygekwetter dat zelfs een echte baby zou doen besluiten om voortaan in stilte op te groeien.
“Wie is er een lieve jongen? Wie dan? Wie is er een héééle lieve jongen?”
Nou, jij in elk geval niet. Jij bent een ‘volwassen’ mens die in het openbaar staat te praten alsof je net een hersenoperatie hebt ondergaan waarbij ze per ongeluk het deel hebben weggehaald dat verantwoordelijk is voor je waardigheid.
En het mooiste: deze mensen geloven oprecht dat hun hond of kat hele verhaallijnen begrijpt. Dat Bello, terwijl hij aan een ondergezeken lantaarnpaal snuffelt, intern denkt: “Aha, mijn baasje legt nu uit waarom we vandaag niet langs het water lopen. Logisch, er staat windkracht vier.”
Nee. Je hond begrijpt drie dingen: eten, poepen, en dat jij een wandelende snackdispenser bent met een emotionele afhankelijkheidsstoornis.
Maar het gaat verder. Sommige mensen voeren complete monologen tegen hun kat. Monologen! Alsof dat beest, dat al tien jaar lang consequent doet alsof je niet bestaat, ineens een diepgaande dialoog gaat voeren over je dag op kantoor. “Ja poes, het was zó druk vandaag.”
Die kat denkt alleen: “Je hebt mijn bak niet schoongemaakt, mens. Ik overweeg op het vloerkleed te schijten.”
En dan heb je de ultieme categorie: mensen die hun huisdier een stem geven. Een kinderlijk, zeurderig stemmetje waarmee ze zogenaamd “namens” het dier praten. “Mamaaaa, ik wil niet naar buiten, het is koud.”
Nee. Jij wil niet naar buiten. Je projecties zijn zo intens dat Freud uit zijn graf zou opstaan om je een klap te verkopen.
Het ergste is dat deze mensen denken dat dit normaal is. Dat iedereen het schattig vindt. Dat niemand ziet dat ze langzaam maar zeker afglijden richting een leven waarin ze hun sociale behoeften uitsluitend vervullen via een dier dat zijn eigen anus likt.
Praat gerust tegen je huisdier, dat is niet verboden. Maar doe het met je normale stem. Je hoeft niet te klinken alsof je auditie doet voor een mislukte kinderserie. En vooral: stop met doen alsof je hond je begrijpt. Hij begrijpt je niet. Hij tolereert je. En eerlijk gezegd is dat al veel meer dan je verdient.
