Ik was in Haren zat laatst weer in het verkeer. Niet eens in een file, gewoon in die eindeloze stoet van mensen die allemaal nét iets te laat reageren, nét iets te vroeg invoegen, geen richting aangeven of simpelweg bestaan op een manier die je dag verpest.
En toen dacht hij: dit kan efficiënter.
Want het grootste probleem van verkeersagressie is niet de agressie zelf. Het is de timing. Alles gebeurt op het verkeerde moment. Midden op de weg. Bij een stoplicht. Op een rotonde waar niemand zin heeft om te wachten terwijl twee volwassenen elkaar proberen te overtuigen dat de ander een idioot is.
Dat moet anders.
Daarom stelt Ik was in Haren een eenvoudige, doeltreffende maatregel voor: koppel telefoonnummers, en bij voorkeur ook adresgegevens, gewoon aan kentekens. Openbaar. Vindbaar. Netjes in een overzichtelijke database. Geen gedoe.
Zodat je, als iemand je afsnijdt, niet meer hoeft te claxonneren, te gebaren of uit te stappen als een soort amateurbokser met een leaseauto. Nee. Dan noteer je rustig het kenteken, rijdt door, en handelt het ’s avonds op je gemak af.
Even bellen.
“Goedemiddag, u reed vanmorgen op de A16 ter hoogte van Dordrecht en u vond het blijkbaar nodig om zonder richting aan te geven van baan te wisselen. Ik wilde u daar even persoonlijk voor bedanken.”
Of, voor wie het gesprek liever face-to-face voert: gewoon even langsgaan. Niet midden op de weg, maar thuis. Op een moment dat het uitkomt. Rustig. Beschaafd. Zonder dat andere weggebruikers daar last van hebben.
Het mooie is dat dit meerdere problemen tegelijk oplost.
Ten eerste: de doorstroming. Geen opstoppingen meer door mensen die hun auto diagonaal op de weg zetten om hun punt te maken. Gewoon doorrijden. Frustratie parkeren voor later.
Ten tweede: de kwaliteit van de interactie. Geen geschreeuw meer door open raampjes, maar een volwassen gesprek. Misschien zelfs met koffie. Wie weet ontstaat er begrip. Of op z’n minst duidelijkheid.
En ten derde: verantwoordelijkheid. Want als je weet dat iemand je later gewoon kan bereiken, ga je misschien toch nét iets anders rijden. Iets minder creatief invoegen. Iets minder middelvingers opsteken. Iets minder zwaaien met een vuurwapen. Iets minder overtuigd zijn van je eigen gelijk.
Ik was in Haren beseft dat er mensen zijn die hier bezwaren tegen hebben. Privacy, veiligheid, dat soort pietluttige details. Maar laten we eerlijk zijn: we delen inmiddels vrijwillig ons hele leven online, inclusief wat we eten, waar we zijn en met wie. Daar moet een kenteken met een telefoonnummer ook nog wel bij kunnen.
Bovendien: wie niets verkeerd doet in het verkeer, heeft ook niets te vrezen.
Het is uiteindelijk een kleine prijs voor een groot voordeel: rust op de weg, en alle ruimte om elkaar later, op een geschikter moment, alsnog stevig de waarheid te vertellen.
Efficiëntie. Daar gaat het om.
