Een tijd geleden las ik dat theaterbezoek door een zekere groep mensen wordt bestempeld als linkse hobby. Dat riep zoveel vragen bij me op, te beginnen met wtf waarom?!? Wie heeft dit bedacht? Welke hobby’s zijn nog meer links? En wat zijn dan rechtse hobby’s? Niet dat het verder wat uitmaakt of dat ik me erdoor beledigd voel, want a) ik ben knetterlinks en b) boeiuh!
Ik houd van mijn linkse hobby, dus elk seizoen ga ik wel een paar keer naar het theater, meestal met de dochters. Dit seizoen startten we met een ABBA tribute, wat voor mij als ABBA liefhebber (daar ga ik jullie vast nog een keer mee vermoeien) echt een feestje was. Om in de woorden van de dochters te spreken: 90% van de theaterbezoekers gedroeg zich die avond vreselijk cringe (wat zich voornamelijk uitte in vals de verkeerde tekst meezingen en gênante dansjes). Waarschijnlijk was ik in al mijn enthousiasme onderdeel van deze cringeness galore, maar ook hier: boeiuh!
Het tweede uitje was Henry van Loon. Ik had blijkbaar in een vlaag van verstandsverbijstering kaartjes gekocht voor rij 3 en tot overmaat van ramp ook nog in het midden. Dat doe ik dus nooit bij cabaretiers die regelmatig interactie zoeken met het publiek, want stel je voor hij praat tegen me… Het drong pas tot me door toen we onze stoelen gingen zoeken, dus ik hoopte heel hard dat er een reus of iemand met hoog haar voor me zou zitten. Toen we voor de voorstelling even moesten opstaan en tegen de dichtgeklapte stoelen leunden om andere mensen langs te laten, kwamen we er achter dat in de eerste paar rijen de stoelen los staan, dus we lagen bijna met stoel en al bij de mensen achter ons op schoot. De avond begon dus een beetje stressvol. Gelukkig gaven anderen in het publiek genoeg aanleiding tot interactie met Henry, dus de rest van de avond verliep rustig en met buikpijn van het lachen. De avond eindigde met onze eigen zang- en dansvoorstelling van 3 kwartier in de auto, omdat de slagbomen in de parkeergarage niet open gingen.
Tenslotte was er een dansvoorstelling over de sprookjes van Grimm. Ook hier zaten we in het midden van rij 3 dus ik kreeg weer heel kort dat paniekgevoel, totdat ik me realiseerde dat we niet bij Henry van Loon zaten. En ook hier stonden de stoelen los, maar dit keer waren het anderen die bijna met stoel en al achterover stuiterden en dan is het toch meteen een stuk grappiger. De pauze is minstens net zo interessant als de voorstelling zelf. Wij bestellen altijd vooraf een pauzedrankje, want als we nog voor een drankje in de rij moeten gaan staan, wordt de voorstelling al hervat als ik me net verslik in de eerste slok. En daar staan wij dan heel triomfantelijk met onze cassis en cola en een bakje nootjes, die heel vies zijn maar ik eet ze toch altijd op, te kijken naar de mensen die wel in de rij staan, dorstig, ongeduldig en meestal een beetje chagrijnig.
Dit keer bestudeerde ik de mensen wat intensiever en ik vroeg me af of ik omringd was door slechts linkse mensen. Want je kunt het niet echt aan ze zien hè. Het is niet zo dat ze een button van hun favoriete politieke partij op hun zelfgebreide kabeltrui hebben gespeld. Het is ook niet zo dat ze allemaal met geitenwollen sokken in sandalen lopen en in gewaden van de wereldwinkel met wierook lopen te wapperen of massaal linkse protestliederen zingen. En om nou iedereen om me heen te gaan interviewen over hun politieke voorkeur… Dus ik dacht: boeiuh! We keken geamuseerd naar de mensen om ons heen, dronken tevreden onze pauzedrankjes, aten gore nootjes en bij het belletje schuifelden we weer terug naar de zaal om te genieten van de 2e helft van onze linkse hobby.
