In zijn bed schrok hij wakker en het duurde even tot hij begreep waarvan zo middenin de nacht. In de woonkamer de opgewonden stemmen van zijn twee ooms die, zo begreep Mounir uit de flarden die hij kon verstaan, zijn vader vertelden dat ze nu echt moesten vertrekken. Mounirs pa had zich al een paar keer verzet tegen de machthebbers en de geheime dienst van Assad was hem nu nog dichter op het spoor. Een paar uur geleden was één van zijn vrienden opgepakt en het was mogelijk dat hij al doorgeslagen was nu. De geheime dienst had zo zijn methodes. Nog geen kwartier later haalde zijn moeder Mounir uit bed en haastig vertrokken zijn ouders, hij en zijn zusje in de auto van één van de ooms. In de wagen voelde hij de ingehouden woede van zijn moeder die haar man al zo vaak gezegd had niet meer om te gaan met het stel oproerkraaiers van zijn werk. En nu was het te laat. Ze wisten nu waarschijnlijk van zijn aanwezigheid op de bijeenkomsten en wat daar de straf op was wisten ze inmiddels ook. In hun omgeving hadden ze de talrijke mannen zien verdwijnen die ooit met de veiligheidsdienst te maken kregen. Via een zorgvuldig uitgestippelde route reden ze naar de grens. Mounir zag de verwoestingen van de oorlog als hij door het autoraam keek. Halve huizen soms en overal militairen. De in hun haast slordig ingepakte twee koffers met kleren waren nu hun enige bezit. Haar familie had, terwijl ze dat eigenlijk helemaal niet konden betalen, voor de smokkelaar gezorgd. Hij zag zijn zusje in de armen van hun vader. Haar favoriete knuffel tegen zich aangedrukt. Angstig stapte ook Mounir in het overvolle bootje. De hand van zijn moeder liet hij voor geen goud los nu.
