Ik was in Haren ziet ze overal lopen. Jongeren die zichzelf omschrijven als “eigenzinnig”, “authentiek” en “lekker anders”, terwijl ze eruitzien alsof ze collectief uit dezelfde H&M-container zijn gevallen.
En onderaan dat hele identiteitsdrama zitten natuurlijk New Balance-schoenen.
Schoenen die ooit bedoeld waren voor late vaders met knieproblemen en een passie voor bladblazers, maar die inmiddels door een complete generatie zijn geadopteerd alsof het cultureel erfgoed is. Overal zie je die lompe grijze klompen voorbij schuifelen, gedragen door mensen die denken dat ze individuality uitstralen terwijl ze eruitzien als een wandelende TikTok-feed met slaapproblemen.
Het fascinerende is dat deze mensen zichzelf écht uniek vinden.
Ze praten over “hun eigen stijl” terwijl ze exact dezelfde beige broek dragen als de andere twaalf mensen in de koffietent. Zelfde jas. Zelfde totebag. Zelfde sullige brilletje waardoor iedereen eruitziet alsof ze een documentaire maken over hun burn-out.
En ondertussen lopen ze daar op schoenen die eruitzien alsof een orthopedisch centrum een samenwerking is begonnen met depressie.
Maar o wee als je zegt dat iedereen tegenwoordig op elkaar lijkt.
Dan krijg je meteen een verhaal over “zelfexpressie”.
Zelfexpressie.
Alsof het kopen van exact dezelfde sneakers als half stedelijk Nederland ineens een daad van artistieke rebellie is. Alsof de Zara tegenwoordig een verzetsbeweging is.
Ik was in Haren kijkt ernaar en denkt vooral: wat een treurige tijd om jong te zijn. Vroeger had subcultuur nog een beetje risico. Punkers zagen eruit alsof ze gevochten hadden met een Duitse herder. Gabbers kleedden zich alsof ze terminale voetbalvaders waren. En Gothics leken tenminste nog echt ongelukkig.
Nu ziet iedereen eruit alsof ze stage lopen bij een havercappuccinobar.
En die New Balance-schoenen zijn het perfecte symbool van deze generatie: peperduur, emotieloos en ontworpen om vooral nergens echt voor te staan. Een schoen voor mensen die heel graag anders willen zijn, zolang het maar binnen sociaal goedgekeurde kaders blijft.
Het ergste is misschien nog wel dat niemand meer durft toe te geven dat het gewoon kuddegedrag is. Nee, alles moet een “esthetiek” zijn. Een “vibe”. Een “persoonlijke reis”.
Nee Kevin. Nee Fleur. Je hebt geen stijl ontwikkeld.
Je hebt TikTok gekeken.
Ik was in Haren weet inmiddels hoe identiteit tegenwoordig werkt: je opent Instagram, kijkt wat de rest draagt en noemt dat vervolgens “jezelf zijn”. En daarna loop je op New Balance-schoenen door de stad alsof je persoonlijk bent geselecteerd voor de campagnefolder van existentiële leegte.
Maar goed.
Ze lopen in elk geval comfortabel richting hun collectieve middelmatigheid.
