Afgelopen donderdag was het weer zo ver: Pinkpop! Wat had ik uitgekeken naar deze muzikale minivakantie. Eerdere jaren stond de bagage al dagen van tevoren klaar. Dit jaar moest ik, wegens een te druk leven, alles nog bij elkaar zoeken op de ochtend zelf. Dus het werd een totaal ongeorganiseerde chaos waarin ik van alles kwijt was maar ook van alles terugvond, zoals een stuk of 12 wegwerpponcho’s. Als een kip zonder kop gooide ik wat willekeurige outfits in het koffer (achteraf bleek ik volledig vergeten te zijn dat ik op de terugweg ook kleding aan moest, waardoor de terugreis in een onpraktische jurk plaatsvond).
Dochter 2 ging dit jaar voor het eerst sinds jaren niet mee en fungeerde als catsitter. Dochter 1 en schoonzoon haalden me op. Voorheen gingen we altijd met de auto, die je dan kilometers ver van het festival moet parkeren. Het was altijd een hel om met alle bagage dat klere-eind te lopen. Dit jaar was er een pendelbus. Dat klinkt net zo hels, maar in vergelijking met vorig jaar was het hemels. De bus was gratis, wat op zich al wonderbaarlijk is, aangezien je tegenwoordig nog net niet voor elk velletje toiletpapier hoeft te betalen en je wordt vlakbij de camping uit de bus gezet. Dus ondanks de bloedhitte waren we verrast hoe snel en voorspoedig de reis verliep.
Wat ook nieuw was, was de groepscamping. Dan betaal je je blauw om gegarandeerd met je vrienden bij elkaar te kunnen staan en je krijgt een feesttafel en feestbanken erbij, ofwel van die houten banken waarvan je na 5 minuten al een houten kont krijgt. In ons geval moesten we vier grote tenten op een postzegel planten rondom het feestmeubilair.
We zijn niet altijd heel fanatiek in het opzetten van de tent, maar dit jaar was er een zekere toewijding. Ik had zelfs een grondzeil meegenomen! Althans, dat dacht ik. Het bleek een zeiltje van 3 meter lang en 40 cm breed (waarvan ik nog steeds niet weet hoe ik eraan kom en waartoe het dient), dus we hadden alleen een soort loper bij de ingang, wat resulteerde in de eerste slappe lach van de dag. Maar we hadden er alle vertrouwen in dat onze antieke tent na al die jaren nog steeds waterdicht was en dat bleek niet overdreven (en gelukkig maar, want ‘s nachts brak de storm des doods uit en dacht ik dat ik met tent en al naar Bergen zou vliegen). We zetten voor de verandering alle scheerlijnen vast, gebruikten zoveel haringen als er in de Noordzee zwemmen en zo stond de tent strakker dan het gezicht van Madonna na haar 12e facelift.
Met de mensonterende temperatuur van 35◦ was de tent in no time een sauna, wat voor dochter en mij gunstig was, want elk jaar liggen wij ’s nachts in een lange pyjama met fluffy kerstsokken en een extra fleecedekentje te rillen van de kou. Dit jaar sliep ik nog steeds in een lange pyjama en fluffy Alpacasokken, maar koud heb ik het niet gehad.
Verder betaalden we een klein fortuin voor een kluisje, waarin je 3 apparaten tegelijk kon opladen. De struggle van het opgeladen houden van powerbanks, horloges en telefoons wordt je hiermee een stuk makkelijker gemaakt. Wat iets minder makkelijk was, was dat wij het bovenste kluisje toegewezen kregen, waardoor ik eigenlijk een krukje nodig had om erbij te komen. Dat resulteerde in hilarische situaties waar ik op mijn tenen op de tast stond te klooien met veel teveel kabeltjes (omdat ik in paniek mijn volledige voorraad kabels in mijn tas had gegooid).
De eerste middag/avond is altijd een spannende ontdekkingstocht. Wie zijn onze buren en hoe irritant zijn ze? Spoiler: ze zijn altijd luidruchtig en irritant. Waar zijn de toiletten, de douches, de waterpunten, is er genoeg toiletpapier, is er zeep? Welk eten is er verkrijgbaar op het feestplein (dat is gewoon een open ruimte tussen de eetkraampjes waar een dj elk jaar dezelfde muziek draait en wij met plaatsvervangende schaamte kijken hoe anderen los gaan, terwijl we zelf minstens net zo debiel doen).
We kozen bij het eerste avondmaal voor een pizza salami. Dat bleek een winkelmerk diepvriespizza waar strategisch wat plakjes winkelmerk salami op waren gelegd en die duidelijk 10 minuten te kort in de oven had gelegen. En toch smaakt alles prima op zo’n festival.
Tegen de tijd dat het feest op het feestplein eindelijk een beetje op gang kwam, hadden wij onze feestelijke zweetbillen al op onze eigen feestbanken geplant en gingen we na een relaxt zitfeestje lekker op tijd naar onze luchtbedjes, die ongeveer net zo comfortabel zijn als een gemiddelde vensterbank. Toch sliepen we verbazingwekkend goed. Veel te kort, maar wel goed. En zo konden we fris (dat duurt bij 37◦ ongeveer 5 minuten) en fruitig (als een verschrompelde mandarijn) beginnen aan onze eerste festivaldag.
Wordt vervolgd…
