De 2e festivaldag van Pinkpop was in theorie mijn favoriete dag. In de praktijk werd het dat ook. We waren zo vermoeid als je kan verwachten na 2 dagen bloedhitte en 2 slapeloze nachten, maar dat mocht de pret niet drukken. Het was daardoor voor de muzikanten wel iets lastiger om mij geboeid te houden, want ik liep bijna rechtop te slapen.
Hang Youth wist mij wel nog wakker te houden met de verrassende combinatie van Nederlandse punk en een volledig in het wit gehuld koor (onder het genot van een kipburger als lunch), maar bij Triggerfinger, Lauren Spencer Smith en het tergend saaie gejammer van Suzan & Freek doezelde ik regelmatig even weg. Ik had alleen een opleving bij de ABBA cover van Lauren. Ik ben dan ook van mening dat elke band een ABBA cover zou moeten doen.
Met Sofie Tukker op de achtergrond (als het niet zo bloedverzengend heet was geweest, had ik daar best een dansje op kunnen doen) besloten we een keer luxe te gaan dineren en dus plaatsten we ons zweetbipsen op een houten picknickbank en genoot ik van een overheerlijke Koreaanse maaltijd met rijst, pikante groente waar je nog meer van ging zweten en gebakken kip met zoveel knoflook dat ze me op tot de camping konden ruiken. Ik had mijn eerste hap nog niet binnen of er werd naast me iemand onwel. Dat bleek niet door mijn knoflooklucht te komen, maar door de warmte en zo mochten we vanaf de zijlijn toekijken (is weer eens wat anders dan dat één van mijn dochters traditioneel onderuit gaat) hoe twee leden van crowd management geen idee hadden wat ze in zo’n geval moesten doen en hoe twee vrijwilligers van de EHBO post vervolgens nog incompetenter te werk gingen.
Na een flinke after dinner dip tijdens Franz Ferdinand, baanden we ons alvast een weg richting het hoofdpodium. Terwijl Idles in de verte z’n ding deed, eigenden wij ons een plekje aan het hek achter de pit toe, want we moesten en zouden Editors van “dichtbij” meemaken. Dat plekje hebben we met gevaar voor eigen leven een uur lang moeten verdedigen, want er waren veel fans aan het azen. Niet alleen Editors fans probeerden zich ertussen te wurmen, maar zelfs al fans van The Cure die daar pas ruim 3 uur later zouden spelen. Hoe makkelijk ik doorgaans over mee heen laat lopen, zo vastberaden ben ik op zo’n moment. Ik stond daar het eerst, als je daar had willen staan, had je maar eerder moeten komen, dus mij krijg je met geen mogelijkheid van mijn plek geduwd. Mijn normaal zo brave dochter en schoonzoon laten zich in zo’n geval ook niet wegjagen en dus stonden wij op de perfecte plek toen Editors begon.
Dat was tevens mijn persoonlijke hoogtepunt van deze Pinkpop editie. Prachtig weer, één van mijn favoriete bands en goed zicht op Tom Smith met z’n woest aantrekkelijke, psychopathische blik. En Pinkpop kon helemaal niet meer stuk toen ze tot mijn grote verbazing ook nog mijn favoriete nummer speelden. Ik was erg blij dat de camera, die even daarvoor nog vlak voor onze neus stond, weg was, want de emo-tranen rolden over mijn wangen.
Nog nagenietend van Tom Smith, bereidden we ons voor op de volgende Smith. We lieten de echte Cure fans op ons plekje staan en schoven naar een comfortabel plekje aan de rand, aangezien er maar weer eens een onweer des doods werd voorspeld en we dan snel weg konden. Ik hield er rekening mee dat ik mijn jeugdsentiment niet zou kunnen afkijken, maar dat bleek mee te vallen. Het weer hield voor de verandering rekening met ons en wachtte rustig af tot een gunstiger moment. De eerste helft van het optreden van The Cure was nog een beetje slaapverwekkend, dus dat heb ik vooral gevuld met gefascineerd kijken naar Robert Smith, een vertederende, lieve oude man in make-up, die nog steeds precies hetzelfde klonk als 30 jaar geleden. De tweede helft was een greatest hits festijn, waarbij het me verbaasde dat ik elk nummer nog steeds woord voor woord kon meezingen. Het was prachtig en ik waande me terug in 1995 in dancing Femina in Heerlen.
We sloten de dag af met een glaasje wijn en een bakje kleffe chips op de camping. Na 2 slokken moesten we wel de tent in vluchten omdat het voorspelde onweer des doods dan toch eindelijk was gearriveerd. En dus danste de tent vrolijk in de wind, terwijl de lucht feestelijk werd verlicht door bliksemschichten en wij nagenoten van een perfecte dag.
Wordt vervolgd…
