Het festivalseizoen is begonnen. Waar dat vroeger betekende dat ik zoveel mogelijk festivals bezocht, betekent dat nu al een paar jaar: Pinkpop! Niet omdat daar de beste bands komen, maar om praktische redenen (het is “om de hoek” dus als het een keer echt pleurisweer is, kan ik gewoon een nachtje warm en droog thuis slapen) en vooral omdat het inmiddels traditie is. En als we ergens dol op zijn, is het wel tradities.
Mijn eerste keer Pinkpop was toen ik een jaar of 13 was met mijn beste vriendinnetje. Toen konden we nog zo ongeveer in één rechte lijn te voet erheen, dwars door maisvelden, akkers en braakliggend terrein. Nu is dat allemaal bebouwd, dus dan zou ik door tuinen moeten en bij mensen via de voordeur naar binnen en de achterdeur weer naar buiten. Maar wat was die eerste keer immens spannend. Het terrein leek echt gigantisch groot, de mensen waren allemaal raar en interessant en je mocht toen nog een hele picknickmand met eten en drinken mee het terrein op nemen. Tegenwoordig moet je een rolletje drop al in je laars naar binnen smokkelen alsof het harddrugs is. Vanaf toen was ik verliefd op het festivalleven.
Daarna ging ik jarenlang met een groep vrienden, meestal ook op de camping, want dat hoort er toch een beetje bij. De rest van het jaar heb ik een bloedhekel aan kamperen, want ik wil een normaal bed, een eigen douche en een schone wc en ik wil me verticaal kunnen omkleden, maar die 4 nachten op Pinkpop vind ik het heerlijk.
Er waren een paar edities die ik heb moeten missen door kleinigheidjes als zwangerschappen en moeten rondkomen van een bijstandsuitkering, maar als het even kon, ging ik. En sinds een aantal jaar zijn de dochters en schoonzoon 1 ook onderdeel van die traditie. Als het aan hen had gelegen, waren ze al met me meegegaan toen ze van de peuterspeelzaal naar de basisschool gingen, maar ik heb dat moment nog even weten uit te stellen. Tegenwoordig is het dus niet meer alleen een traditie met (inmiddels andere) vrienden, maar ook meteen een familietraditie.
Fysiek is het slopend, want je hebt 4 nachten slaaptekort door te laat in slaap vallen met een nog gonzend, druk hoofd, teveel geluid van andere campinggasten (variërend van gezang, hysterisch lachen en gillen tot het traditionele “Michael roepen” en bepaalde nachtelijke geluiden, die je liever niet had gehoord) en in mijn geval te vroeg wakker worden. Verder is het 3 dagen lang slenteren en schuifelen in een menigte, heel veel staan (zowel bij optredens als in de rij voor de wc en eten & drinken), meezingen met je favoriete bands en dansen in de silent disco.
En dat allemaal onder de meest uiteenlopende weersomstandigheden. Het ene moment sta je in de stromende regen een verlepte pizzapunt te eten in je doorzichtige plastic poncho en moeten ze houtsnippers en stro strooien omdat het terrein verandert in een moeras waar je dreigt te verzuipen als Artax in The Neverending Story. Het andere moment zit je levend te verbranden, verander je in een kettingsmeerder van zonnebrandspul en sta je elk kwartier je flesje te vullen bij een waterpunt, waarvan er standaard te weinig zijn. En dan was er nog het legendarische onweer tijdens Metallica waar de lucht ineens onheilspellend groen kleurde, we met onze vriendengroep hurkend onder een zeil schuilden voor de helse regen en achter ons ergens de bliksem insloeg. En mijn tentje doorstaat al deze weertypes inmiddels al jaren, hoewel het ding inmiddels nog net zo recht staat als de toren van Pisa.
Er gebeurden regelmatig spannende en gekke dingen, zoals flauwvallende dochters, een dochter die even drinken ging halen en ons vervolgens niet terugvond in de menigte, dronken Finse meisjes die bovenop onze tent vielen en luidruchtig kletsten over seks in een Dixi (ieuw!) en deelname aan het grootste Twisterspel ooit.
Maar hoe zwaar het fysiek ook is, psychisch is het voor mij vergelijkbaar met 3 weken in een luxe vakantieresort. Het is 3 dagen feesten in de meest gemoedelijke sfeer die je je maar kunt voorstellen, er is zelden tot nooit ruzie. Je kunt zo gek doen als je wil, want niemand kijkt er van op. Je kunt een heel weekend doen waar je zin in hebt, eten en drinken waar je zin in hebt, luisteren naar muziek die je leuk vindt. En dat allemaal voor belachelijk veel geld.
Morgen is het weer zover! Zo moe als ik nu ben van een paar weken veel te hard werken, zo moe ben ik maandag door het leukste weekend van het jaar en dat is toch een veel beter soort moe.
