Eerder vertelde ik al over de hypermoderne, zelfreinigende kattenbak, de Poopy Nano 3, die ik Piggy en Bowie cadeau deed. Of nou ja, eigenlijk deed ik ‘m vooral mezelf cadeau, want waarom zou je het jezelf in deze ingewikkelde wereld niet wat gemakkelijker maken als die mogelijkheid er is? De katten waren niet per se onmiddellijk overtuigd.
De eerste dag schrokken ze vooral van de geluiden die de bak maakte tijdens het installeren: piepjes bij het verbinden met wifi, gezoem bij het stabiliseren, geruis van de korrels bij de testreiniging en mijn gevloek als iets niet ging zoals het moest. Daarna werden ze ietwat onrustig van mij, omdat ik het ding 5 keer op een andere plek neerzette i.v.m. falend wifi-bereik en de vraag: waar laat ik dit enorme gevaarte en waar staat het het minst in de weg?
Uiteindelijk had ik de definitieve plek gevonden (denk ik) en ben ik er een hele tijd (on)geduldig naast gaan zitten. Af en toe kwamen ze eens kijken en snuffelen, staken hun hoofd af en toe wantrouwend naar binnen of voelden eens voorzichtig met een poot aan de korrels. Een enkele keer stonden ze er met beide voorpoten in, maar ze vertrouwden het nog niet helemaal. En dat snap ik, want ik zou ook niet zomaar een vreemde, witte cocon binnen wandelen. Wie weet welk beest je inpakt en opvreet of tot wat je ontpopt.
Ik ging toch maar slapen, want om nou de halve nacht te wachten tot één van de twee eindelijk dapper genoeg was om het blinkende plaskasteel te betreden…
’s Ochtend werd ik wakker, ik opende mijn telefoon en tadaaaaaa! Ik had een melding van de Poopy-app!!! Ik werd erop geattendeerd dat er een toiletbezoek had plaatsgevonden. Normaal vind ik dit soort berichten niet erg noemenswaardig. Zou mijn vriend me appen om me te vertellen dat hij net het toilet had bezocht, zou ik waarschijnlijk denken: ja, nou en? Maar hier werd ik oprecht blij van. En opgelucht, want ik had in ieder geval niet voor niks een kwart van mijn vakantiegeld uitgegeven aan een peperduur kattentoilet.
Niet alleen vertelde de app me dat er iemand zijn behoefte had gedaan in de wc-bubbel, maar ook hoe lang het bezoek had geduurd en hoe zwaar de bezoeker was: 3,2 kilo. Wat een techniek jongens! Hieruit leidde ik af dat Piggy de dapperste was geweest, want Bowie met haar hangbuikje weegt iets meer. Ze zijn nog steeds een beetje wantrouwend en schrikken zich nog steeds een ongeluk als die ruimte-wc rare geluidjes maakt, maar het begin is er.
Om de gehele Poopy-ervaring nog iets spannender te maken, installeerde ik die dag ook een nieuwe waterfontein, die ik cadeau had gekregen bij de kattenbak. Wellicht was het idee hierachter dat ze eerst goed moeten drinken om ze aan het piesen te krijgen. Nieuwsgierig, maar ook licht geïrriteerd kwamen mijn pluizige vriendjes kijken wat er nu weer gaande was. De Poopy-fontein werd met dezelfde argwaan benaderd als de katten-dixi. Maar wacht maar, over een week of twee halen deze verwende luxepoezen hun neus op voor de ouderwetse kattenbak en het ordinaire drinkbakje en willen ze alleen nog Poopy-gerelateerde spulletjes.
