Ik was in Haren vroeg zich laatst af wat rechtse politici de afgelopen twintig jaar nou eigenlijk concreet hebben bereikt. Een gevaarlijke gedachte, want voor je het weet zit je midden in een moeras van verkiezingsbeloftes, talkshowoptredens en Kamerdebatten waarin vooral streng wordt gekeken en diep gezucht zonder dat er verder iets gebeurt.
Het is namelijk best knap als je erover nadenkt. Jarenlang roepen dat Nederland terug moet naar hoe het vroeger was, zonder ooit precies uit te leggen welk vroeger dat dan moet zijn. Was dat het vroeger van betaalbare huizen? Het vroeger van minder bureaucratie? Of gewoon het vroeger waarin mensen nog zonder gêne “je mag tegenwoordig ook geen n*gerzoenen meer zeggen” konden mompelen bij de koffieautomaat?
Hoe dan ook: de resultaten zijn op z’n zachtst gezegd wisselend.
Grenzen gingen niet ineens dicht. Belastingen verdwenen niet spontaan. De linkse elite bleek ook na honderden boze tweets gewoon nog te bestaan. En het volk, dat al jaren op bevrijding wacht van de zogenaamd alles verstikkende progressieve linkse wurggreep, staat nog steeds gewoon in dezelfde file naar hetzelfde werk te rijden terwijl hun rugtasje met brood en een blikje drinken op de passagiersstoel ligt te grijnzen.
Maar eerlijk is eerlijk.
Er is één moment geweest waarop rechts Nederland daadwerkelijk iets tastbaars heeft voortgebracht.
Een cultureel monument. Een prestatie van formaat.
Hilbrand Nawijn die Hey Jumpen uitbracht.
Daar stond hij dan. Niet in de Tweede Kamer. Niet achter een interruptiemicrofoon. Maar in een videoclip, springend alsof het landsbelang ervan afhing. Een man die waarschijnlijk meer beweging in die drie minuten liet zien dan in zijn volledige politieke carrière.
En misschien is dat ook wel het hoogtepunt van rechts bestuur in Nederland.
Niet beleid.
Niet hervormingen.
Niet visionair leiderschap.
Maar een voormalig minister die op keiharde beats half Nederland collectief liet twijfelen of dit satire was, of gewoon ambitie.
Ik was in Haren vindt daar ergens iets ontroerends in zitten. Dat tussen al het geroep over nationale trots, daadkracht en “de gewone Nederlander” uiteindelijk de meest concrete nalatenschap een jumpnummer blijkt te zijn uit 2007.
Dat zegt misschien al genoeg.
Misschien is dit precies wat rechtse politiek uiteindelijk altijd was: veel geschreeuw, weinig richting, en af en toe iemand die onverwacht begint te springen.
Van alles wat ze hebben geprobeerd, was dat nog veruit het meest succesvol.
