Er zijn momenten in het leven waarop je denkt: dit hoefde niet. Oorlogen, The Voice of Holland, Ongehoord Nederland, elektrische auto’s en nu ook Zeroh Banan Choco. Een drank die eruitziet alsof iemand een markeerstift heeft uitgeknepen boven een emmer water. Fluorescerend geel, alsof het je wil waarschuwen: “Draai je om. Dit is geen pad dat leidt naar happiness en geluk.”
Maar goed, nieuwsgierigheid is een ziekte, dus neemt IWIH een slok. En dan gebeurt er iets wonderlijks. Het lichaam, normaal toch redelijk loyaal, besluit collectief in opstand te komen. Van z’n kaken tot aan z’n darmen trekt alles samen in een soort interne tsunami van ellende en spijt. Alsof z’n organen elkaar aankijken en zeggen: “Wie heeft dit besteld?”
De smaak? Stel je een banaan voor die al drie weken in een sporttas ligt, gecombineerd met chocolade die alleen in juridische zin nog ‘chocolade’ mag heten. Het geheel wordt gepresenteerd in een suikerloze, gele kleurstof die vooral doet denken aan de nasmaak van een slecht marketingplan.
Toch is er iets fascinerends aan dit drankje. Niet omdat het lekker is, dat zou een flagrante leugen zijn, maar omdat het bestaat. Iemand, ergens, heeft dit geproefd en gezegd: “Ja. Dit moet de markt op.” En dat verdient op z’n minst respect. Of medelijden.
Zeroh Banan Choco is geen drankje. Het is een ervaring. Een waarschuwing. Een herinnering dat de mensheid soms te ver gaat. Maar hé, IWIH heeft het in elk geval geprobeerd.
En dan te bedenken dat hij 4 flessen heeft gekocht. Want aanbieding.
