Normaal is maandag mijn vrije dag en mijn Bodybalance-dag (daarover later meer), maar twee keer per jaar is het op maandag sale-voorbereiding-dag. Het begin van de sale vergt nogal wat inspanning. Je moet je voorstellen: in onze winkel staan de heren- en kinderschoenen altijd op maat, maar de damesschoenen staan op merk en model gepresenteerd. Tijdens de sale moeten alle afgeprijsde damesschoenen ook op maat worden gezet, dus dat is een flink karwei. Op maandagochtend is de winkel altijd dicht en dus staan we op deze manische maandag met het volledige team (in ons geval 4 dames) ingepland. Dit wordt gezellig, denk ik van tevoren.
En het is ook hartstikke gezellig, maar zowel fysiek als psychisch is het ook een uitputtingsslag. Meestal slaap ik de nacht ervoor onrustig, ben ik die ochtend op een achterlijk vroeg tijdstip wakker, meteen vreselijk hyper en ook veel te vroeg op mijn werk. Ik zorg ervoor dat er wat lekkers is voor mijn collega’s, zorg voor een sloot cafeïne (alhoewel ik zonder koffie al zo opgedraaid ben als de pijpenkrullen van Shirley Temple), zet de muziek lekker hard (want muziek is mijn brandstof) en zet alles klaar zodat we meteen kunnen starten als iedereen er is. 1 persoon pakt online bestellingen in, de andere 3 gaan kortingskaartjes aan de schoenen schieten.
Het eerste uur zijn we nog allemaal vrolijk, optimistisch, emotioneel stabiel (voor zover ik dat ooit echt ben) en vol energie, alles verloopt voorspoedig en we weten zeker dat we het makkelijk gaan afkrijgen voor 12 uur. Ik moet wel elk half uur een pleister plakken, want de schiettang doorboort regelmatig mijn vel of de naald van de tang verdwijnt onder een vingernagel, maar verder gaat het top. De grootste vraagstukken van dat moment zijn: Ik kan mijn schiettang niet vinden. Waar heb ik mijn pen gelegd? Heeft iemand mijn leesbril gezien? Is het al tijd voor een suikerwafel? En hydrateert iedereen wel genoeg? Iedereen praat met elkaar, maar ook in zichzelf en ik dans en ik zing. Ik zing altijd.
Dan komt het moment dat alle schoenen naar hun nieuwe plekje moeten worden verhuisd en her en der begint al langzaam de moed in de schoenen te zakken (pun intended), want waar moeten we in hemelsnaam beginnen? Aangezien het onmogelijk is om alles rechtstreeks van het ene in het andere rek te zetten, ontwikkelen zich op bepaalde plaatsen steeds hoger wordende bergen schoenen. En dan komen we altijd op zo’n punt waar we allemaal (behalve de webbestelling-collega die onverstoord doorgaat met orderpicken en inpakken) het overzicht dreigen kwijt te raken en denken: we krijgen het niet af, dit komt nooit meer goed, we laten het zo, de klanten moeten maar gewoon in deze bergen graaien, we geven het op!
Bij iedereen slaat de vermoeidheid toe en dat uit zich bij iedereen anders. De een werkt gewoon wat langzamer en wordt iets stiller, een ander is zichtbaar vermoeid en iets sneller geïrriteerd, de volgende staat op het randje van een zenuwinzinking. Terwijl mijn lichaam voelbaar aftakelt en mijn brein merkbaar instabieler word, is mijn coping mechanisme: nog harder zingen, nog meer domme grapjes maken en labiel blijven lachen. Waarschijnlijk bloedirritant voor mijn arme collega’s, maar als ik daarmee stop, kun je me opvegen als een hoopje gesmolten schoenpoets.
Maar dan ineens is er licht aan het einde van de schacht. Waar we eerst nog denken dat het nooit gaat passen, blijken we ineens zeeën van plaats te hebben en plotseling staat alles gewoon op zijn plek en ziet de winkel eruit alsof het al die tijd al zo stond. Er klinken opgewekte kreten, mensen slaken zuchten van verlichting, lasten vallen van schouders, tranen van ellende drogen op als zweetvoeten in de frisse lucht en iedereen leeft nog lang en gelukkig.
En ik… ik loop de winkel uit, ga voldaan en volledig uitgeput in de auto zitten, weet zeker dat ik de dag erna zieke spierpijn ga hebben, zet de radio aan en zing uit volle borst mee: It’s just another manic Monday!
* Disclaimer: Geen verkoopmedewerksters zijn blijvend beschadigd tijdens de voorbereidingen van deze sale en alles in deze tekst mag met een flinke korrel zout genomen worden.
