Een hard repeterend gebonk in zijn hoofd wekt IWIH vanuit een ellendige positie op de grond. Het licht flikkert nog steeds in de kantoorruimte, blijkbaar heeft niemand de autist verteld dat hij mocht stoppen als de muziek zou ophouden. Eric Lee is de enige die zo snugger was om op de tafels te gaan liggen in plaats van op de met bieroverspoelde grond. Supermatthijs heeft het toilet wel gehaald, maar is er nooit meer vanaf gekomen. IWIH beseft dat we er nog één missen. Angstig rent IWIH naar buiten, waar hij vervolgens zich te barsten loopt tegen de bumper van een witte Volvo, blauw met rood gestreept. Goed, Svennusmax is ook terecht, die ligt comfortabel te slapen in een helemaal neergeklapte stoel. Waar de oorspronkelijke bewoners van deze automobiel zijn, is een raadsel.
Zo te zien heeft onze plaatjesdraaier, die overigens gewoon naar huis of een volgend feestje gegaan is, er dus een aardig feestje van gemaakt. IWIH strompelt terug naar binnen en gaat op zoek naar paracetamol, ibuprofen of eigenlijk alles wat de hoofdpijn maar kan dempen. Zolang het maar niet die vreemde tabletten van gisteravond zijn. Helaas er is helemaal niets te vinden. IWIH hangt een post-it op zijn scherm, die hem eraan herinnert dat hij maandag Yamapama even belt voor een volgende mix aanstaande vrijdag en schrijft op het whiteboard, dat de laatste die vertrekt de teringzooi op moet ruimen. IWIH is naar huis.
