Toch maar naar Drenthe

Zuchtend stapt Marjon uit haar bed. Dit is de vijfde nacht op rij, dat Sanne, haar zesjarige overblijfsel van een avondje stappen, om haar moeder roept. En aangezien haar nieuwe vriend, gelijk de dag na hun eerste vakantie al naar het buitenland moest voor werk, staat ze er weer alleen voor.

Twee weken waren ze met z’n drietjes naar Botswana gereisd. Marjon was zelf nog nooit verder dan België geweest, maar Eric stond erop, dat hij beide dames het onbekende en schitterende landschap van Afrika zou laten zien. Het waren twee fantastische weken geweest. Zowel de steden als de woestijnen, moeraslanden en bossen hadden ze bezocht. En met Eric heeft Sanne voor het eerst van haar leven een vader.

Marjon opent de deur van Sannes slaapkamer, slaat met haar hand op de lichtschakelaar en vraagt: “Is het weer je buik die pijn doet?”, waarbij ze schrok van haar eigen irritatie in haar stem. Sinds de eerste dag na de vakantie klaagt Sanne over pijn in haar buik. Ze knikt heftig en een stroom van tranen loopt aan beide zijden van haar gezicht.

“Laat mama maar weer even kijken dan,” zegt Marjon tegen haar dochter. Alle nachten hiervoor had ze ook even naar haar buikje gekeken, Sanne gerustgesteld dat alles er goed uit ziet en een kusje gegeven op haar buik. Alsof ze daarmee de pijn als een geneesheer kon weghalen. Waarom Sanne zich nu ineens zo aanstelt, weet Marjon niet. Misschien mist ze, niet als Marjon zelf, Eric wel. Die twee hebben elkaar helemaal gevonden tijdens de vakantie. En Sanne verdient ook een vader als Eric.

Marjon slaat zachtjes het dekbed opzij. Waarna ze verstijfd blijft staan. De kleine handen van haar dochter zijn besmeurd met bloed. Ze kijkt naar Sannes gezicht en ziet nu pas dat haar ogen wild heen en weer bewegen, alsof ze door demonen bezeten is. Marjon haalt diep adem en trekt zachtjes de handen van haar dochter weg van waar het bloed vandaan moet komen. Marjon begint meteen te krijsen. Wat ze nu ziet is nog walgelijker dan de met bloed besmeurde handen van daarnet. In Sannes buik zitten honderden door het bloed roze geworden insecten, welke nog het meest op kleine schorpioenen lijken. De oorspronkelijk ijzig witte insecten hadden zich een weg gevreten in de buik van haar dochter. Sanne is nu volledig in paniek en begint met haar hoofd te schudden. Zo hevig, dat Marjon er bang van wordt en naar achteren stapt alsof ze ieder moment door haar eigen dochter verslonden kan worden. Ze probeert zichzelf te kalmeren en observeert het shakende lijf van het meisje. “Mama, gaat even bellen,” zegt ze tegen haar dochter. Dit was alleen maar een excuus om niet langer naar die afgrijselijke schouwspel van krioelende insecten te hoeven kijken. Ze loopt terug naar haar slaapkamer en pakt haar mobiele telefoon van haar nachtkastje. Lijkbleek gaat ze op de rand van haar bed zitten. Een kalmte overvalt haar en ineens weet ze wat ze moet doen. ‘Volgend jaar wil ik gewoon weer naar de camping in Drenthe’ typt ze, met Eric als contactpersoon boven het bericht.