IWIH woont inmiddels al jaren in Noorwegen, een land waar men de natuur zijn gang laat gaan, inclusief de menselijke buik. Terwijl buiten de wind stoïcijns tegen de fjorden slaat, leest hij een artikel over jonge vrouwen die naar het buitenland reizen voor extreme buikoperaties. Niet omdat ze daar zo’n zin in hebben, maar omdat buitenlandse klinieken diagnoses aanbieden die in Nederland net zo vaag zijn als z’n vrijgezelle stille Noorse buurman.
Zijn eigen buik is een rustig, betrouwbaar heuvellandschap. Een topografische kaart die hem heeft vergezeld van Nederland naar Noorwegen, zonder ooit te vragen om onderhoud, renovatie of een second opinion in een privékliniek in Madrid, hooguit de vraag of het allemaal niet wat minder kan. Toch kijkt hij met stijgende verbazing naar verhalen over artsen die aandoeningen vinden die in Scandinavië vermoedelijk niet eens een naam hebben.
Nederlandse artsen slaan alarm, maar IWIH slaat vooral dicht, uit pure verwondering dat iemand vrijwillig zijn buik laat openmaken door een kliniek die diagnoses verkoopt alsof het tapas zijn. In Noorwegen doet men niet aan zulke theatrale ingrepen. De grootste medische risico’s voor de buik hier zijn chipszakken die onverwacht openscheuren.
Hij besluit dat zijn buik geen mysterie is dat opgelost moet worden. Geen legpuzzel. Geen businessmodel. Gewoon een goede vriend die met hem meereist. En goede vrienden stuur je niet naar het buitenland voor een vage diagnose. Die trakteer je op een lekkere triple!
