Vakantiestoornis

Vaders legt een worstje op de barbecue. Kleine Rob springt in het zwembad. Bergtop nummer 1. Zomaar een eekhoorn op het gras voor het huisje. Schoonmoeders loopt in haar onderbroek voor het huisje. De receptiebalie van het vakantiepark. Het eerste vakantievriendje van de dochter, die slechts 6 jaar ouder is, maar waar ze echt niets mee gedaan heeft. Bergtop nummer 2. Zomaar een bloem. Een slecht verlichte kerk. Twee dikke cellulitisbenen in een veel te krap badpak. Vermoedelijk vakantievriendje nummer 3 van dochterlief. Gezellig met z’n allen in de file. Bergtop nummer 3. Schoonmoeder bij de pinautomaat. Een foto van de maaltijd, waar moeders heel de middag voor in de keuken heeft gestaan met twee gaspitten, maar waar de hond nog voor wegrent. Een dagje fietsen gehuurd in de zeikende regen. Een huilend dochterlief omdat vakantievriendje 4 haar heeft gedumpt in plaats van andersom. Moeders zet een grappig mutsje op in de souvenirwinkel. Een nare kras op de bumper omdat moeders ook zo graag een keer wilde rijden. Een vloeibare pizza tegen de achteruit van kleine Rob vanwege moeders rijkunsten. Et cetera, et cetera… Dit zal zo ongeveer een korte samenvatting zijn van de ellenlange fotoseries, die wij aan het einde van de zomer weer voor onze kiezen krijgen bij vrienden en familie. Duizenden nietszeggende plaatjes waar je absoluut niet op zit te wachten van vakanties die je ook nooit zelf mee hoopt te maken. En de ellende is, dat al die digitale-ultrazoom-16-bits-anti-rode-ogen-camera’s, want je moet wel wat om je nek hebben hangen, terabytes aan opslagruimte bezitten, waardoor er ook helemaal geen voorselectie meer wordt gemaakt. Alle pulp wordt zo vanaf de televisie de huiskamer in geflikkerd. Alsof jij je zo niet kunt voorstellen hoe saai een vakantie moet zijn geweest als je zoveel foto’s hebt gemaakt. “Hé, nou jullie er toch zijn, zullen we gelijk onze foto’s van de vakantie even bekijken?”