Zo ga je jaren niet naar de sauna, zo ga je binnen een paar weken 2 keer. Zoals al mijn dagen die niet standaard zijn, begon ook deze dag met de bijbehorende ongemakkelijkheden en onzekerheden: ben ik wel goed geschoren (alsof iemand dat iets boeit), waar is de ingang, hoe werken de kluisjes, hoe werken de douches? En de ergste: oh shit, daar loopt iemand die ik ken!
Ik had vandaag net zo goed niet naar de sauna kunnen gaan, want met deze zomerse temperaturen is mijn woning een sauna. Het zweet gutst al uit je poriën zodra je uit bed stapt. Maar toch ging ik. En aangezien mijn auto ook een sauna was, kwam ik al oververhit aan. Waar ik normaal de koude douches zoveel mogelijk vermijd, begon ik daar nu mee.
Het eerste uur draaide mijn brein nog op volle toeren en vlogen alle zorgen in rap tempo voorbij. Maar na de eerste sauna, de koude emmer en een paar baantjes in het zwembad, dobberde ik wat rond, keek naar de gekleurde lampjes en de schittering van het water en dacht: wat is het leven mooi als je alleen nadenkt over onbenulligheden, zoals hoe hoog de water- en stroomrekening hier is, wat er op de menukaart staat en hoe het mogelijk is dat anderen zo fijn op een onderwaterbankje blijven zitten terwijl ik constant naar de oppervlakte drijf.
Ik nestelde me op het dakterras in een ligstoel om in mijn schrijfboekje op te schrijven welke gedachten er in de sauna allemaal in me opkwamen (de helft was ik alweer vergeten). Ik smeerde me in en keek om me heen. Waar ik me bij het concert van Harry Styles best oud voelde, voelde ik me nu piepjong. Ik zit nu nog relatief strak in de lak, maar de hangende vellen om me heen gaven met een mooi beeld van wat me binnen afzienbare tijd te wachten staat. En ik vond het niet eens erg. Niet meer. Er stond gelukkig een briesje zodat je niet merkte dat je levend zat te verbranden, maar toch bleef ik niet te lang in de zon zitten, want ik wilde de dag erna niet op mijn werk verschijnen als iemand die vroegtijdig gecremeerd was.
Terwijl ik even later in het bubbelbad lag gaar te koken, plopten er weer allerlei diepzinnige gedachten mijn brein binnen: Waarom vinden mensen die bubbels toch zo fijn? Wat is eigenlijk het nut van die bubbels? Waarom is de ader op mijn linker enkel zo dik? Hoeveel mensen zouden stiekem scheetjes laten tussen die bubbels? En waar heb ik eigenlijk mijn badjas gehangen? Op dat moment ging een man wijdbeens op een ligstoel tegenover me zitten en keek ik plots tegen een verschrompeld hoopje ellende aan. Tijd om te verkassen.
In het restaurant zijn slippers en badjas verplicht om voor de hand liggende redenen (verlies van eetlust door verschrompelde hoopjes ellende, hete saus knoeien op vervelende plekjes, loaded fries tussen je tenen en zweetbillen die op leren stoelen vastplakken). Normaal ben ik dus groot fan van de badjas maar met deze verzengende hitte zorgde de badjas voor een opvlieger in het kwadraat. Ik vroeg me af waarom het me ook nog zo moeilijk werd gemaakt met een bot mes, terwijl ik voor dit broodje toch duidelijk een zaag nodig had. Dus ik worstelde mezelf door een (checkt notities) Schiacciata (ja, geen idee werkelijk) met avocado, zalm en kappertjes (het meest overschatte ingrediënt ooit) terwijl ik mezelf koelte toe wapperde met de menukaart en mijn innerlijke mens bluste met verse jus. En terwijl iedereen in de zon lag te braden als kipfiletjes op de optrigrill, zat ik in mijn uppie in het restaurant met een rietje ongegeneerd het laatste restje jus naar binnen te slurpen. Dat spul kost tenslotte 25 cent per druppel.
Ik deed een poging tot rusten in de rustruimte. Vond ik moeilijk. Ik hoorde een meneer snurken, zag spinnenwebben, telde de sprinklers en schreef nog wat. 5 minuten later stond ik weer verticaal. Later in de middag probeerde ik het nog eens. Ik was zo moe dat ik zelfs even in slaap viel. Het werd een dutje van maar liefst 10 minuten. Ik werd ruw gewekt door een man die zichzelf niet alleen graag hoorde praten, hij praatte ook veel en hard. Dus met een verkreukt gezicht schuifelde ik naar de panoramasauna, met prachtig uitzicht op een voetbalveld, een atletiekbaan en de parkeerplaats. Het was daar zo heet dat spontaan mijn neushaartjes verschroeiden.
In het mintstoombad kreeg ik flashbacks naar al die keren dat ik als kind voorhoofdholte-ontsteking had en tijdens het stomen elke 10 seconden aan mijn ouders vroeg of de 5 minuten al voorbij waren. Naast me zat een man zo luidruchtig te ademen en te zuchten en steunen dat ik bang was dat ik nog moest gaan reanimeren. Naakt een naakte vreemde reanimeren in een stoomcabine staat heel hoog in mijn top 10 van dingen die ik nooit hoop te hoeven doen…
Ik sloot het saunadeel af met een potje sudderen in het kruidenbad, waar het toch altijd voelt alsof iemand soep van je probeert te trekken. Ik miste alleen nog de groente en lettervermicelli.
Er waren vandaag weer allerlei dingen die me opvielen, dan wel verbaasden:
- Het groepje dames dat de halve dag op het rokersterras hun long- en huidkanker zat te voeden door in de volle zon te kettingroken (voelt toch tegenstrijdig in een sauna)
- De gemiddelde Hollander en Brabander is 3,7 keer zo luidruchtig als de gemiddelde Limburger en Belg
- Mensen die denken dat ze in een all inclusive resort zitten en ligbedjes en parasols claimen met hun handdoeken. Je bent in Zuid-Limburg, er komen geen miljoen bezoekers, doe gewoon normaal!
- Mensen die zich op de rand van het zwembad insmeren met olie en dan meteen het zwembad inglijden
- De jongeman op het ligbed die af en toe even ging zitten om “deze vuist op deze vuist” te doen
Ik eindigde in de lounge waar je je hersenactiviteit met de minuut voelt afnemen. Als ik nog een uur langer naar de tergend saaie loungemuziek had moeten luisteren, was ik hersendood verklaard. Dus ik dronk alleen nog wat en besloot thuis te gaan eten. Ik kroop weer in mijn sauna-auto, het was mooi geweest.
(Wordt vervolgd)
