Na het succes van de beautydag hadden mijn dochters het briljante plan om mij een dag sauna cadeau te doen, inclusief massage. Nou ja, een deel van een massage, want ze waren even vergeten dat je miljonair moet zijn voor dit soort bezigheden. Dit was de eerste keer zijn dat ik moederziel alleen naar de sauna zou gaan, iets wat al jaren op de planning stond maar ik gewoon niet deed, want tegen wie moet ik dan enthousiast praten de hele dag.
Om 10 voor 10 stond ik al vol ongeduld voor de deur te wachten, bepakt en bezakt met handdoeken, badjas, waterfles en mijn splinternieuwe roze badslippers. Het begon met de genderneutrale kleedruimte. Heel even verwarring. onmiddellijk gevolgd door: “Oh ja, waarom aparte kleedhokjes als je daarna poedelnaakt met z’n allen in dezelfde ruimte verblijft?”
Ik startte met een verkenningsrondje en een plan van aanpak. Ik zou er de hele dag zijn, dus ik hoefde niet als een nieuwsgierige ADHD-vlinder overal doorheen te vliegen. Ik ging dit gestructureerd aanpakken: douchen, sauna, koelen, drinken, rust, repeat. Netjes in elke sauna de zandloper aan en niet langer blijven zitten. Zeker ook niet korter, want dan wordt mijn OCD boos. Gewapend met een plattegrond ging ik als een soort naakte Dora the Explorer op pad.
Na een paar baantjes zwemmen, zat ik ruim op tijd in de wachtruimte voor de ontspanningsmassage. Ik moest er op tijd zijn, was mij verteld. Dat was waarschijnlijk zodat ik nog even kon genieten van de zen-muziek (waar ik doorgaans vooral agressief van word) terwijl ik luisterde naar de laatste roddels van de masseuses. Maar de massage was heerlijk! Dit keer viel ik niet in slaap. Terwijl mijn lijf volledig ontspande, keek ik geïnteresseerd naar de vloer en de sokken van de masseuse wiens naam ik al na 5 seconden was vergeten.
Ik kreeg opdracht om even te rusten, maar ik durfde niet in de rustruimte te gaan liggen, want ik was bang dat ik dan de rest van de dag zou slapen. Dus ging ik naar het restaurant waar het eten zalig is, maar de prijzen om te huilen. Ze hadden veel moeite gedaan om een hoop moeilijke ingrediënten op de menukaart te gooien. Ik koos veilig voor de focaccia met hüttenkäse. En een weerstand-thee. Dat is gewoon heet water met plakjes gember en een takje basilicum, maar dan duur. Dus ik werkte nippend aan mijn weerstand, onder het genot van tenenkrommende ver-zen-de popmuziek en boomergesprekken over de actualiteiten en de gebreken van de huidige jeugd.
Na dit hele lange voorspel kon ik dan eindelijk echt met het sauna-avontuur starten.
Ik startte met de zoutkristalsauna met mentholgeur. Een soort throwback naar de Belinda Menthol sigaretten van de vroegere buurvrouw, maar dan minder kankerverwekkend. Na een vreselijk koude douche en een boswandeling landde ik op een ligstoel in de zon. Normaal grijp ik op zo’n moment naar mijn telefoon om wat doelloos op social media te scrollen, maar bij gebrek aan telefoon en mijn onvermogen tot nietsdoen werd het een puzzelboekje.
Sauna 2 was de bliksemsauna. Daar lig je dan onder een hemel vol bliksemschichten met het geluid van de huilende wind, keiharde regen en gedonder. Alsof je tijdens een onweersbui in de tuin ligt, maar dan bloedheet en je wordt niet nat van de regen, maar van je eigen zweet. Na het onweer pakte ik nog een emmer ijskoud water mee, waarbij ik allerlei oerkreten moest zien te onderdrukken.
Terwijl ik even later in het bubbelbad zat te bubbelen, zag ik hoe veel te veel mensen zich verzamelden voor de opgietsauna. Ik wilde ook, maar no way dat ik in zo’n meute schouder aan schouder, blote zweetbil aan blote zweetbil ga zitten, alleen maar om hete vochtige lucht met een geurtje naar me toe te krijgen gewapperd.
Dus door naar de infrarood sauna. Het leukste daaraan is als mensen binnenkomen en niet doorhebben dat ze op een knopje moeten drukken en dan heel verward gaan rondkijken, zich afvragend waarom ik wel voor een rode lamp zit en zij niet. Na deze sauna verzamelde ik al mijn moed om het koude dompelbad in te wandelen. Dat is toch elke keer weer een kleine hartstilstand, maar ik deed het.
Er was ook scrubzout. Je schrobt je lijf met zout met een vreemd geurtje en al je dode huidcellen dwarrelen zo neer in de douche. Dit is trouwens af te raden op pas geschoren benen, weet ik nu.
Sauna 4 was de kruidensauna. De lampjes en de muziek gaven me een zekere Eftelingvibe, maar dan zonder lange rijen en krijsende kinderen. Ik snoof een verzameling kruiden op die mijn lichaam meteen weer verlieten via mijn poriën, alsof ik pure pesto zweette.
Na sauna 5, de bergkristalsauna deed ik nog een rondje ligweide-liggen en toen begon mijn maag te rammelen. En dan denk je dat die ijskoude emmer of het steenkoude dompelbad mijn dapperste momenten waren, maar toen besloot ik te gaan voor de Linguine met mascarpone-tomatensaus en scampi. Linguine! Tomatensaus! Witte badjas! Dat is pas dapper! En ik had geluks-thee. Dat is dus heet water met een schijf sinaasappel en een takje Roosmarijn. Maar je schijnt er dolgelukkig van te worden en dat mag ook wel voor dat bedrag.
In de avond werd het langzaam wat drukker en een stuk minder relaxed. Het vers binnengekomen volk was meer het volk dat met 10 man lawaaierig zit te doen in het bubbelbad, koppeltjes die elkaar aflebberen terwijl ze aan de rand van het zwembad hangen en stoere jongens die heel dapper een sauna in wandelen om er 2 minuten later weer zuchtend uit te gaan omdat het te heet is.
Maar ik had nog 3 sauna’s op mijn to-do-list, waaronder de panoramasauna. En met panorama bedoelen ze de ligweide vol ligstoelen met naakte mensen in allerlei standjes, kleurtjes en vormen. Van de natuursauna werd ik instant blij. Plantjes en vogelgeluidjes. Meer vogelgeluidjes nog dan in een echt bos. En tenslotte sauna 8: mijn lievelings, de openhaardsauna. Gewoon smeltend genieten.
En toen was ik er wel klaar mee. Ik had genoeg gezien, geroken, geproefd, gehoord, gevoeld en gechilld.
En had ik me de dag ervoor nog (niet heel serieus) druk gemaakt om een paar kilo teveel, daar was ik wel van genezen na het zien van deze bonte verzameling lichamen. Er waren vrouwen die zich na elke sauna meteen verstopten onder handdoeken en badjassen, maar ook dames die met hun hele hebben en houden wijdbeens op ligstoelen lagen alsof ze de boel wilden tentoonstellen aan de volledige Maastrichtse fauna. Er waren borsten die nog vrolijk richting de wolken wezen en borsten die het hadden opgegeven en hun weg richting knieën zochten. Er waren zonnebank gebruinde lichamen en er was ook een witte man die de term witte man eer aandeed met zijn verblindende witheid. Er waren behaarde mannen, kale mannen en mannen die heel gewichtig rondliepen terwijl ze druk met hun zaakje zwiepten, alsof het echt de moeite waard was om te showen.
Voor mij was het gewoon een heerlijke dag van niks moeten. Niet een dag van aan niks denken, dat heb ik opgegeven. Ik heb geaccepteerd dat mijn hoofd altijd aanstaat. Ik heb ook geaccepteerd dat ik niet een kwartier doodstil in een sauna kan liggen alsof rigor mortis al is ingetreden, maar dat ik moet verzitten, verliggen, bewegen. Dat ik niet zoals sommige anderen een half uur roerloos in een hoekje in een bubbelbad kan liggen weken, maar dat mijn benen en tenen moeten wiebelen. En ik heb ontdekt dat het zand in de zandloper niet sneller loopt als je er de laatste minuut heel hard naar staart.
Het was een fijne dag en thuis aangekomen was mijn huid zo zacht als babybilletjes en zo rood als babybilletjes met luieruitslag.
