Verstoorde opvoeding

Als IWIH dan na een dag hard klussen onderuitgezakt in zijn 10 jaar oude door de zon vergeelde Hartmannstoel eindelijk zit te genieten van een Duvel, blijkt de buurvrouw, die toch niets met haar secretaresse-opleiding heeft gedaan, de kroon op haar relatie totaal niet onder controle te hebben. Het bloed bij moeders onder de nagels vandaan halend, gilt de prinses op de erwt: “Ja, maar ik wil het!”, waarna wederom een hysterisch gekrijs volgt.

Zuchtend stapt IWIH uit zijn overjarige tuinstoel en begeeft zich naar de tuin van de buren. Hij vraagt aan de buurvrouw of alles goed gaat. “Ja hoor,” antwoordt de buurvrouw. Uit haar antwoord en betraande gezicht, blijkt dat het tegendeel nog nooit zo waar is geweest. IWIH voelt dat hij de buurvrouw niet aan haar lot over kan laten en zet vanuit het niets zijn vingers om het achterhoofdje van het gillende secreet. Met een enorme kracht vanuit de pols slaat hij het gezichtje tegen de bakstenen achtergevel van het huis. De oogkassen knarsen onder de dreun en uit het neusje start een waterval van bloed.

Hoewel de buurvrouw nog een kreet slaakt, lijkt de rust te zijn wedergekeerd. Dochterlief valt als een natte doek op de grond bij het zien van al dat bloed en de buurvrouw is inmiddels in haar trendy klapstoel gaan zitten. “Tot ziens,” roept IWIH in het luchtledige, wetende dat deze buren voorlopig geen overlast meer zullen geven.