Yep, we gaan verhuizen. Niet terug naar Nederland want daar ligt niet onze toekomst vinden wij. We verhuizen binnen hetzelfde dorp, Larvik in Noorwegen. Een ritje van niks deze keer. Heel anders was het emigreren vanuit Nederland naar Noorwegen. Dat waren pas kilometers. Noren kijken niet op van een aantal uurtjes sturen. Men spreekt over ‘miel’ waar men het over 10 kilometer heeft. Dan klinkt de afstand in ieder geval minder ernstig. Wij gaan 0,4 Miel verder wonen. Na emigratie en nog enkele verhuizingen valt het aantal verhuisdozen en huisraad mee. Ik ben en heb in het verleden behoorlijk wat verhuisd.
Ik herinner me nog dat ik samen met mijn broer op één dag een heel Haags gezin heb verhuisd. Ik werkte toen in Den Haag met een Surinaamse collega, een geweldige vent en een voormalig militair, die moest vertrekken toen Bouterse in Suriname aan de macht kwam. Hij woonde in Den Haag en vertelde mij dat hij en zijn gezin naar een betere buurt gingen verhuizen en het verhuisbedrijf 4.000 gulden ging kosten, wat toch behoorlijk wat geld is. Voor de grap zei ik dat ‘ik dat wel voor de helft kon doen’, en hij zei meteen ‘deal’. We maakten de afspraak dat het in één dag moest gebeuren en dat hij alles van tevoren piekfijn gereed zou maken voor verhuizing. Zelf zou hij niet helpen want dat was ook de deal bij de 4.000 florijnen van de verhuizer. De vooroordelen die we soms hebben kloppen meestal gewoon. Is de natuur. Zo steken rijke kakkers ook geen poot uit als ze werk af kunnen kopen. Klopt hoor.
Op de bewuste dag had ik mijn broer en een busje geregeld en we togen naar het Haagse adres. Drie hoog achter bleek ook echt drie-hoog-achter en we begrepen direct dat dit een pittige dag ging worden. Boven aangekomen wachtte ons een verrassing. Er bleek een verschil tussen mijn ‘gereed om in te laden’ en dat van hem. Er zullen best wat dozen en plastic tassen hebben gestaan maar mijn beeld van de situatie was dat deze mensen helemaal niet van plan waren om nog dit jaar te verhuizen. En beneden stond mijn gehuurde busje het Haagse verkeer op te stoppen. Discussiëren is zinloos in dergelijke situaties dus we hebben de situatie geaccepteerd en ik vroeg hem om dan in ieder geval te beginnen met inpakken. Mijn broer en ik zijn drie of vier keer heen en weer gereden met huisraad tussen drie hoog achter en de nieuwe eengezinswoning. s’Avonds laat was de familie verhuisd en incasseerden wij onze 2.000 gulden.
Zo heb ik wel meer huishoudens verhuisd die niet tot mijn huishouden behoorden. Een Haagse bejaarde, ouders, kinderen, kennissen. Vreemd genoeg waren veel mensen altijd net naar een begrafenis wanneer ik vroeg om te helpen mij te verhuizen. Als ik erover nadenk was een verhuisbedrijf beginnen best een optie. Daarbij wil je sommige mensen ook niet zien helpen bij een verhuizing. In Rotterdam had ik een vrachtwagen met laadklep in een drukke straat staan plus een elektrische loopband van de straat naar een raam van de eerste etage. Ik wachtte op het eerste grote meubelstuk en het eerste wat boven op de loopband gezet werd was een klein plantje. Dat was een lange dag.
