Er komt in Nederland altijd een moment waarop het ineens 29 graden wordt en het hele land direct geestelijkpsychisch uit elkaar valt. Niet een beetje warm. Nee. Meteen complete maatschappelijke ontregeling. Alsof iemand collectief de stekker uit het Nederlandse brein trekt.
Terrassen zitten vol met mensen die zichtbaar aan het uitdrogen zijn maar toch blijven zeggen: “Heerlijk dit.” Mensen slepen massaal opblaaszwembaden hun Vinex-postzegeltuin in alsof ze een privéresort op Ibiza runnen, terwijl ze eigenlijk gewoon met hun knieën in 11 centimeter Hornbach-water zitten tussen twee schuttingen en een kliko.
En dan begint de jaarlijkse hittegolfpaniek.
De eerste optie is ontkennen.
Je doet alsof het fantastisch is. “Eindelijk zomer!” roep je terwijl je lichaam inmiddels dezelfde temperatuur heeft als een langzaam gegaarde kip uit de airfryer. Dit zijn ook altijd de mensen die in april al begonnen met: “Mag wel weer wat warmer hè?” Nou Brenda, gefeliciteerd. Je hebt gewonnen. Heel het land ruikt inmiddels naar zonnebrandcrème, bier en beginnende agressie.
De tweede optie is volledig apathisch worden.
Je gaat binnen zitten met alle gordijnen dicht alsof de zon een deurwaarder is. Ventilator op standje straalmotor. Nat washandje in je nek. Geen plannen meer. Geen ambities meer. Alleen overleven tot ergens diep in de nacht de temperatuur misschien één graad zakt.
Ondertussen verandert iedere Nederlandse woonkamer langzaam in een crematorium met laminaat.
Dan heb je de derde groep: mensen die ineens obsessief naar water willen.
Iedereen moet plotseling “even naar het strand”. Alsof de zee een soort nationale airco is. Vervolgens staat heel Nederland drie uur in de file richting Zandvoort om daar met 400.000 andere zwetende mensen op een stukje zand te liggen tussen een schreeuwend kind en een man die hardstyle draait uit een JBL-speaker ter grootte van een koelkast.
En altijd loopt daar ook weer zo’n gast zonder shirt rond die denkt dat iedereen zit te wachten op zijn zonverbrande bovenlichaam en tribal-tattoo uit 2007.
Maar de gevaarlijkste categorie blijft toch de barbecue-mensen.
Mannen die zodra het boven de 25 graden komt ineens doen alsof ze vuur hebben uitgevonden. Dan staan ze met een tang in hun hand naar halfgare speklappen te kijken alsof ze de menselijke beschaving persoonlijk vooruit helpen.
“Lekker man. Beetje genieten. Biertje erbij?”
Nee Remco, niemand geniet. Iedereen zit in een plastic tuinstoel langzaam verdachte plekjes op z’n huid te kweken terwijl jij al anderhalf uur bezig bent één hamburger zwart te maken.
En toch gebeurt ieder jaar hetzelfde.
Zodra de zon drie dagen achter elkaar schijnt verandert Nederland in een buitenafdeling van een GGZ-instelling vol rode hoofden, vochtige ruggen en mensen die ineens doen alsof 31 graden in een rijtjeswoning “het echte leven” is.
Gefeliciteerd met je zomer! En tot volgend jaar.
