Ik was in Haren had zich al voorbereid op eind juni. Een datum die klonk als een compromis tussen hoop en wanhoop. Maar soms, heel soms, besluit het universum dat zelfs IWIH een kleine overwinning verdient. Vandaag kreeg hij het telefoontje: de auto kan worden opgehaald.
De onderdelen uit Engeland, dezelfde onderdelen die tot gisteren nog een Brexit‑agenda leken te volgen, zijn toch nog op tijd binnengekomen. Niemand weet hoe. Niemand weet waarom. Maar het is gebeurd, en dat is al meer dan IWIH gewend is.
In de bijlage zat de factuur. Een document van drie pagina’s, gevuld met onderdelen, pakkingen, pakkingsets, pakkingen voor pakkingen, en een werkplaatstarief dat voelt als een morele test. Het totaalbedrag: ongeveer €13.750. Een bedrag dat je niet uitgeeft, maar ondergaat. En slechts €3.750 boven het oorspronkelijke budget. Bij IWIH heet dat: binnen de marge.
Maar goed: de auto leeft. Hij ademt, hij draait, hij start. Rijden doet IWIH nog niet, dat komt in een volgend stukje. Eerst moet hij verwerken dat iets in zijn leven eens een keer eerder klaar is dan gepland.
