Ik was in Haren had zich mentaal voorbereid op teleurstelling. Dat is tenslotte zijn natuurlijke staat. Een auto die na een motorrevisie, een halve wederopstanding en een factuur die klinkt als een onbetaalbare hypotheek ook nog eens goed rijdt, dat zou statistisch gezien niet moeten kunnen. Maar goed, statistiek heeft het vaker mis gehad.
De Focus ST stond al warm te draaien toen hij hem ophaalde. Niet omdat dat nodig was, maar omdat de monteur zichtbaar trots was op zijn werk en IWIH niet het risico wilde lopen om te vragen of er “nog iets rammelt”. Sommige vragen stel je niet. Zeker niet als je net een flink bedrag hebt uitgegeven aan het voorkomen van rammels.
Op de rollerbank had de auto al laten zien dat hij niet langer in de categorie “snelle gezinsauto” valt. 286 pk en 452 Nm. Cijfers die klinken alsof iemand bij Ford ooit heeft gedacht: “We geven hem net genoeg vermogen om verantwoord te blijven, maar niet genoeg om IWIH tevreden te houden.” Dat probleem is nu opgelost.
De eerste meters waren… ongemakkelijk. De koppeling voelde als een morele test: of je wel waardig genoeg bent om deze auto te besturen. IWIH was dat duidelijk niet, maar hij deed alsof. Na drie keer afslaan (waarvan hij er zelf maar twee toegeeft) begon het ritme terug te komen. En toen gebeurde het.
Het geluid.
De vijfcilinder, die jarenlang klonk alsof hij zich inhield uit beleefdheid, heeft eindelijk zijn stem gevonden. Geen schreeuw, geen TikTok‑geblèr, maar een diepe, volwassen grom die zegt: “Ik ben er. En ik heb er zin in.” De Milltek‑lijn doet precies wat hij moet doen: aanwezig zijn zonder irritant te worden. Een soort akoestische versie van IWIH zelf, maar dan sympathiek.
De auto voelt anders. Strakker. Directer. Alsof hij niet langer een compromis is tussen sportiviteit en gezinsleven, maar een duidelijke keuze. Een keuze die IWIH tien jaar te laat maakt, maar dat is traditie.
En dan die glimlach. Die constante, oncontroleerbare, bijna gênante glimlach die IWIH tijdens de eerste ritten niet van zijn gezicht kreeg. Het soort glimlach dat je alleen hebt als iets eindelijk precies doet wat je hoopte, en je tegelijkertijd beseft dat dit project nooit meer gaat stoppen.
Want ergens, heel diep in zijn achterhoofd, zit al een nieuwe gedachte te trappelen. Een gedachte die hij probeert te negeren, maar die elke keer dat de turbo inkomt even fluistert: “Stage 3…, 330 pk…, en misschien een LSD voor de wegligging?”
Hij wuift het weg. Hij zegt tegen zichzelf dat hij eerst “gewoon eens zo gaat rijden”. Dat hij wil wennen. Dat hij tevreden is.
Maar iedereen weet hoe dit gaat.
De Focus ST is geen gezinsauto meer. Het is een heuse sportauto met een verleden, een toekomst, en een eigenaar die nu al weet dat hij binnenkort weer gaat zeggen: “Misschien toch nog één upgrade.”
