Lang, lang geleden, toen mijn grootste zorg nog was of ik chocomel of melk in mijn drinkbeker mee naar school had gekregen, kwam mijn moeder me op een middag ophalen van school en daar kreeg ze een nogal vreemde boodschap van mijn juf.
Juf Corrie vertelde aan mijn moeder dat “Suzan het lesmateriaal had opgegeten”. Nou was het wel zo dat ik als dreumes en peuter de raarste dingen in mijn mond stopte zoals konijnenkeutels en klei, maar ik zat inmiddels in groep 3 (toen nog de 1e klas), dus dan mag je verwachten dat een kind over die orale fase heen is.
Mijn moeder vroeg zich verbaasd af wat ik in hemelsnaam had opgegeten. Was het een potlood of een gum? Had haar dochter een schrift verslonden? Of een paar krijtjes zitten oppeuzelen? Het bleek allemaal een stuk minder raar. Ik had namelijk een ui opgegeten. Een rauwe ui. We leerden die week de lettercombinatie ui en de juf had ter illustratie een ui meegenomen.
Blijkbaar was de juf niet gewend dat sommige zesjarigen met net zoveel smaak een volledige ui wegkauwen als dat ze een sappig appeltje eten. En ik was er op die leeftijd nog niet mee bezig of Christel van een tafeltje verder me daardoor een weirdo vond of dat ik de laatste 3 lesuren lang zo uit mijn mond stonk dat David van groep 4 me geen kusjes meer wilde geven. Die ui zag er gewoon erg smakelijk uit en dus had ik in al mijn onschuld aan de juf gevraagd of ik ‘m op mocht eten. En dat mocht. Waarschijnlijk dacht ze dat ik het niet echt zou doen. Maar ik deed het wel.
Een paar jaar later kwam dit voorval nog eens ter sprake en vond een klasgenoot het nodig om me uit te dagen. Hij zei dat ik geen teentje knoflook durfde te eten. Ik wilde me niet laten kennen. Samen met mijn vriendinnetje at ik de dag erna, op het schoolplein, een hele bol knoflook! Iedereen bleef ver bij me uit de buurt die dag.
