Er is iets vreemds gebeurd in het digitale achtereinde van ikwasinharen.nl. Iemand heeft zich ongeoorloofd toegang verschaft tot ons back‑end, of Blonde Hond dan wel Luiz du la Pelz hem heeft binnengelaten, daarover verschillen de meningen en wijzen ze elkaar aan. Feit is dat hij er nu is: Dichter tegen wil en dank.
We weten niet waarom hij dit doet. Niemand heeft hem gevraagd. Niemand betaalt hem. Niemand begrijpt hem. En toch verscheen hij gisteren plotsklaps, met een glas in de hand en een vers gedicht dat ruikt naar wanhoop, teleurstelling en alcohol.
Hij noemt zichzelf Dichter tegen wil en dank. Een man die poëzie haat, maar er niet aan kan ontsnappen. Een man die de wereld observeert vanaf zijn bank, mopperend, drinkend, schrijvend, alsof elke regel een straf is.
We vrezen dat hij vanaf nu vaker, heel veel vaker, zijn gal in dichtvorm over ons zal uitstorten. En eerlijk gezegd: het is al te laat om hem nu nog buiten te houden.
