Zondagochtend stond er iets bijzonders op het programma: bruidsjurk shoppen voor de oudste dochter. Ik had zoiets eigenlijk nog nooit meegemaakt, zelfs niet voor mijn eigen bruiloft. Ik heb een hekel aan shoppen, dus zelfs mijn bruidsjurk inclusief schoenen en alle accessoires waren online gekocht. Het bruidsfeest zelf was nog net niet via Teams. Ik was dus ook nog nooit in een bruidszaak geweest. Verder dan etalages kijken, kwam ik niet.
We waren met 5 dames: de aanstaande bruid, zusje en beste vriendin (tevens getuigen en bruidsmeisjes), schoonmoeder en ik, moeder van de bruid. Dus er kwam daar een lading oestrogeen, progesteron en gezonde zenuwen de bruidszaak binnen.
Nou sta ik erom bekend dat ik heel koel en nuchter ben, mijn emoties altijd onder controle heb, ja bijna een ijskonijn ben, maar dan volledig het tegenovergestelde. Ik jank echt om alles. Niet alleen bij begrafenissen, maar ook bij bruiloften, kraambezoek, films, series, boeken, alle soorten mensen- en dierenleed, concerten, mijn dochters in galajurk, mijn katten als ze bij elkaar liggen te slapen of een overheerlijke pizza. Het was dus niet de vraag of ik ging huilen, maar wanneer en hoe vaak. Gelukkig was één van de eerste dingen die ik daar zag (naast een miljoenmiljard jurken) een doos tissues.
We hadden het rijk voor ons alleen, mede te danken aan het feit dat Geleen tegenwoordig een spookstad is, vooral op zondag. Dus alle aandacht ging naar de dochter. De verkoopster was meer een personal stylist, de dochter stond op een soort minipodium en de rest zat eerste rang. En hoewel ze normaal niet graag in het middelpunt staat, had ze nu weliswaar rode wangen, maar niet van het blozen maar omdat ze straalde.
De eerste jurk was meteen al… nou, geen schot in de roos, maar het kwam in de buurt. En jawel, bij de eerste jurk kwamen ook al meteen mijn eerste tranen. Lang leve de tissues! Alle moeders vinden hun kinderen natuurlijk prachtig (al zijn de mijne wel echt de mooiste), maar dit was echt alsof ze zo uit een sprookjesboek was gestapt. Ze leek wel een Disney prinses, maar dan zonder het tuitmondje, de onnatuurlijk grote ogen en de naïeve, doodse blik.
Bij jurk nummer 2 straalde ze zo hard dat de temperatuur in de winkel met 2 graden steeg en het was er al niet koud. De glimlach van oor tot oor verraadde toen eigenlijk al hoe dit ging aflopen. Er volgden nog twee prachtige jurken, maar niks kon meer tippen aan de grote favoriet. En omdat ze op mij lijkt (als ik iets wil hebben, koop ik het liever gisteren dan morgen), hakte ze al vrij snel (en met snel bedoel ik 2 uur, maar dat schijnt snel te zijn) de knoop door en zei ze “YES to the dress”.
En daar stond ze dan. Het meisje dat voor mijn gevoel vorig jaar nog 25% van de dag doorbracht op het potje met een Nijntje boekje en vorige week nog met haar zusje danste op K3 stond nu met een bruidsjurk in een uit de kluiten gewassen draagtas te glunderen voor een bruidszaak.
We sloten deze bijzondere dag af met een lunch in de enige lunchroom die open was in spookstad Geleen. En nu komt het allermoeilijkste deel van dit avontuur: nog een heel jaar wachten op de grote dag!
