4 maanden geleden zag ik dat Harry Styles, wie kent hem niet, weer in Nederland gingen touren. Uiteraard was dit al langer bekend en was ik weer eens late to the party (niet te verwarren met Dinner Party, want dat is een nummer van Niall Horan, die samen met Harry ooit lid was van One Direction, maar dat doet er niet toe). Dochter 1 en ik wilden heel graag naar een concert, maar er waren allerhande presales met geheime codes waar ik niet aan kon deelnemen. Ik voelde me vreselijk buitengesloten, maar van alle kanten schoten mensen me te hulp met codes voor de eerste presale.
Dat was natuurlijk erg lief, maar toen ik me eenmaal door de digitale wachtrij heen had geploeterd, bleek het goedkoopste nog beschikbare ticket €298,-. Ik vind Harry een goede knul hoor en ik gun ‘m het allerbeste, maar om voor een concert van hem een orgaan te verkopen, ging me toch wat ver. Ik probeerde het een dag later nog eens, want er waren nieuwe datums beschikbaar, maar ook toen waren de bedragen dusdanig hoog dat ik mezelf voor Harry in de schulden zou moeten steken. Ondanks de toenemende fomo zagen we er toch maar vanaf.
Ik begreep dat de Harries (ja, fans moeten tegenwoordig een naam hebben) woedend waren over de buitensporige bedragen die ze moesten neertellen. Ze betalen het blijkbaar wel, want er waren genoeg van zijn concerten uitverkocht. Ik hoorde van iemand dat ze een VIP-ticket had gekocht voor meer dan €800,-. Voor dat geld mag ik toch hopen dat er onbeperkt champagne, kreeft, kaviaar en oesters bij zitten en dat je na het concert de nacht met hem mag doorbrengen. Zo’n bedrag betaal ik alleen als Bob Marley herrijst uit de dood.
2 weken geleden kreeg ik een berichtje van de dochter. Er stonden tickets voor een “spotprijs” op Ticketswap. In een opwelling zei ik: doen! En dus hadden we alsnog tickets zonder dat ik mijn vakantie hoefde te annuleren of mijn volledige inboedel bij een garagesale hoefde te verkopen. De parkeerkaart bij de arena was bijna net zo duur als 1 concertkaartje, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was ineens een Harry. Niet echt natuurlijk, want ik heb niet al zijn albums, ik gil niet als hij zingt en ik weet niet hoe oud hij is, wat zijn lievelingskleur is en hoe hij zijn bips afveegt na het poepen, maar toch maakte ik ineens deel uit van iets groots.
De wereldreis van Limburg naar Amsterdam was natuurlijk weer een groot avontuur voor iemand die niet avontuurlijk van aard is. Er waren broodjes, drinken en om een of andere reden zijn er altijd kaasknabbels. Het was nog angstaanjagend rustig toen we bij de arena aankwamen, dus we waren even bang dat we ons in de datum hadden vergist. Maar blijkbaar kwamen veel mensen echt pas vlak voor de hoofdact. Wij zijn van die mutsen die het sneu vinden voor de support act, dus wij zitten altijd braaf het voorprogramma uit te zitten, ook al was dat in dit geval Robyn waar we beide weinig aan vinden.
We begonnen de avond met een zoektocht naar een toilet. Bij het damestoilet was de rij te lang en dus belandden we bij de genderneutrale toiletten, waar tot onze verbazing maar 3 gewone wc’s waren en wel 20 pisbakken. Leuk voor een voetbalwedstrijd, vet onhandig bij een concert waar 95% vrouw is. Want zoals verwacht bestond het publiek grotendeels uit meisjes, de meesten in groepjes, sommigen met hun moeder. En her en der liep een verdwaalde man. Er was duidelijk een dresscode waar wij niet van op de hoogte waren, want er was een overdosis aan glitter en stropdassen. Ik voelde me ernstig underdressed.
Bij concerten met zitplaatsen is het altijd heerlijk als je zelf al zit en dan anderen druk naar hun stoel ziet zoeken of met elkaar ziet discussiëren over wie op de verkeerde stoel zit. Zorgwekkend veel mensen kunnen niet lezen, blijkt. Maar wij zaten, op de goede plek, met een drankje en genoten van de bonte verzameling mensen om ons heen. Er was een ‘respect your mother cam’. Dat is zoiets als de kiss cam, maar dan voor Harries die er met hun moeder waren. Godzijdank zaten wij heel ver bovenaan, want we wilden allebei niet met onze blozende bakkes vol in beeld.
Het concert zelf was geweldig. In mijn hoofd was Harry nog steeds een ex boyband jochie, dat daarna een solo carrière begon en een beetje excentriek liep te doen in rare clips. Maar er stond gewoon een hele goed zanger en muzikant met een fantastische groep muzikanten om zich heen, die allemaal zichtbaar plezier hebben in wat ze doen. En er waren blazers en strijkers. En strijkers betekenen in mijn geval: gegarandeerd janken. Verder bleek Harry een hele normale, lieve man die zijn publiek 100 keer bedankt en mensen het gevoel geeft dat ze zichzelf mogen zijn. Zingende (lees: gillende) meisjes met korte broeken en stropdassen, genante moeders in glitterbroeken, dansende jongens met verenboa’s: het kan allemaal en niemand kijkt er vreemd van op.
Halverwege het concert vond er ook nog even een gender reveal plaats van een zwangere Duitse in het publiek. Harry maakte bekend dat de dame in kwestie een meisje kon verwachten. Ik vroeg mijn dochter bij welk concert zij t.z.t. de gender reveal zou willen doen. System Of A Down was het antwoord. Kan ik prima mee leven. Onze avond eindigde met een zoektocht naar de auto (dat ik een foto had gemaakt van de plek waar hij stond, hielp niet) en de lange terugreis naar huis, zingend, tevreden en met een luide piep in mijn oren (niet van de harde muziek maar van het hysterische gekrijs van de Harries).
Samengevat was deze avond gewoon één groot, blij feest. En om met de wijze woorden van Harry af te sluiten: Treat people with kindness! Niet sommige people, gewoon alle people!
