Ik zat vanochtend met mijn koffie en een beschuitje met hagelslag naar de radio te luisteren. Tenminste, dat probeerde ik. Want voordat ik ook maar één hap kon nemen, werd ik alweer doodgegooid met Engelstalige herrie. Een soort ritmisch gemompel over “guns”, “drugs”, “bitches”, “money” en nog meer ellende waar…

IWIH had zich er inmiddels bij neergelegd dat de moderne auto-industrie definitief verloren was. Alles is tegenwoordig een soort elektrische broodrooster op wielen. Auto’s die je niet meer vragen om te rijden, maar je vooral willen opvoeden. Rijstrookassistentie. Vermoeidheidsdetectie. Systemen die piepen als je drie seconden niet kijkt, alsof je…

Af en toe ontmoet ik jongens hier in Noorwegen die over enige tijd de militaire dienstplicht gaan vervullen. Sinds 2015 geldt dit ook voor de meisjes, hoewel op vrijwillige basis. Nederland heeft de dienstplicht al jaren ‘opgeschort’. Sinds 22 augustus 1996 werden er al geen nieuwe dienstplichtigen meer opgeroepen maar…

Zo ga je jaren niet naar de sauna, zo ga je binnen een paar weken 2 keer. Zoals al mijn dagen die niet standaard zijn, begon ook deze dag met de bijbehorende ongemakkelijkheden en onzekerheden: ben ik wel goed geschoren (alsof iemand dat iets boeit), waar is de ingang, hoe…

Het is warm. Onredelijk warm. Zo warm dat mijn lichaam zich gedraagt als een defecte fontein die niemand ooit heeft willen installeren. Zweet gutst uit poriën waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn shirt plakt. Mijn stoel plakt. Mijn ziel plakt. De lucht hangt stil, alsof zelfs de…

IWIH weet inmiddels dat de printer op kantoor geen apparaat is, maar een vijand. Een psychologische hindernisbaan met een stekker. Dat ding weigert namelijk nooit wanneer jij rustig de tijd hebt. Nee. Hij wacht. Hij voelt aan wanneer jij haast hebt, moe bent of al drie deadlines hebt gemist. Dan…

Net als dat honden niet zomaar overal los kunnen lopen, was er ook een periode dat ik aangelijnd moest worden. Nee, dat was niet de periode dat ik getrouwd was met een narcistische, controlerende man. Dat was in mijn dreumestijd. Zoals jullie al eerder hebben kunnen lezen (shame on you…

Ik was in Haren wist alweer genoeg toen hij woensdagmorgen X opende en binnen vier seconden een kromme komkommer, een opengesneden saucijzenbroodje en iemand die “nou nou ;)” had getypt voorbij zag komen. Dan weet je hoe laat het is. #VunzigeWoensdag. De dag waarop volwassen Nederlanders collectief veranderen in kinderen…

Mijn eerste boot was een plastic opblaasboot van één meter lang met twee aluminium paddels en een onbetrouwbaar plaksetje. Al mijn vriendjes hadden zo’n boot, dus ik ook. Afhankelijk van het milieu waarin je opgroeit blijft die plastic boot je enige boot of wordt je opgewaardeerd tot het gebruik van…

Ik was in Haren heeft het licht gezien. Niet het spirituele licht, niet het licht van een nieuwe carrière, maar het felle TL‑licht van een kantoor waar hij nog járen moet zitten. En dat licht zegt hem één ding: dit moet ophouden. Er moet een einde aan komen! Iedereen doet…