Mijn eerste boot was een plastic opblaasboot van één meter lang met twee aluminium paddels en een onbetrouwbaar plaksetje. Al mijn vriendjes hadden zo’n boot, dus ik ook. Afhankelijk van het milieu waarin je opgroeit blijft die plastic boot je enige boot of wordt je opgewaardeerd tot het gebruik van…
Ik was in Haren heeft het licht gezien. Niet het spirituele licht, niet het licht van een nieuwe carrière, maar het felle TL‑licht van een kantoor waar hij nog járen moet zitten. En dat licht zegt hem één ding: dit moet ophouden. Er moet een einde aan komen! Iedereen doet…
De mensen die mij kennen, weten dat ik als filiaalmanager in een schoenenzaak werk. Ik ben een soort Al Bundy op kleurrijke sneakers, met meer haar, en stuk vrolijker en iets beter in staat om met mensen om te gaan. Behalve heel veel schoenenspam en het promoten van leuke acties,…
‘Manspreading, Kent u dat?´, zou dominee Gremdaat zeggen. Ik moest er aan denken toen ik afgelopen week in het vliegtuig zat. De wat mollige mevrouw naast me was tijdens de vlucht aan het laptoppen en haar ellebogen reikten tot ver over de door ons te delen armleuning. Niet een keertje…
Ik stond laatst bij het stoplicht en toen kwam er naast mij ineens een Daihatsu Cuore tot stilstand. Maar niet zomaar een Daihatsu Cuore. Nee. Een sportieve uitvoering. Tenminste, zo zag het eruit. Sportstrepen over de motorkap. Geblindeerde ramen. Dubbele uitlaat eronder. Zo’n geluid alsof er ergens een grasmaaier met…
Er komt in Nederland altijd een moment waarop het ineens 29 graden wordt en het hele land direct geestelijkpsychisch uit elkaar valt. Niet een beetje warm. Nee. Meteen complete maatschappelijke ontregeling. Alsof iemand collectief de stekker uit het Nederlandse brein trekt. Terrassen zitten vol met mensen die zichtbaar aan het…
Ik schreef laatst al een stukje over de zoektocht naar een bruidsjurk, maar daar ging natuurlijk nog een prachtig aanzoek aan vooraf. Het begon met een telefoontje van de aanstaande schoonzoon, toevallig tijdens mijn lunchpauze op het werk. Hij deelde stotterend mee dat hij mijn oudste dochter (jongste dochter zou…
Het staat daar weer. Dat blauwe bakje ellende dat zichzelf zwembad noemt en door de buren wordt behandeld als een tropisch wonder. Eerst komt het gegil. Kinderen die klinken alsof ze getest worden op hun maximale longinhoud. Water dat opspat alsof het mij persoonlijk wil bereiken. Dan de ouders. Roepend…
Ik was in Haren had het al langer vermoed, maar gisteren werd het bevestigd: de moderne mens beschikt niet meer over de minimale wilskracht om een nies op te sparen tot hij thuis is.Hij zag het gebeuren op straat, een man die zonder schaamte, zonder innerlijke strijd, zonder enige vorm…
Schrijvers
- Blonde Hond
Trots PVV-lid dat wekelijks de maatschappij voor jullie analyseert.
- Carla Chemtrail
Houdt al jaren de lucht in de gaten en deelt haar bevindingen trouw in haar luchtlogboek, voor wie nog steeds denkt dat een blauwe lucht toeval is.
- Dichter tegen Wil en Dank
De dichter die liever niet zou dichten, maar geen keus heeft. Een borrel maakt het leven dragelijk.
- A Dutchman i Norge
Een Nederlander die naar Noorwegen verhuisde en sindsdien regelmatig verslag doet van alles wat daar net even anders, duurder of kouder is.
- Ik was in Haren
Schrijft al vele jaren over de wereld die hem telkens teleurstelt, bij voorkeur met een Duveltje in de hand en hij heeft weinig vertrouwen in de rest.
- Luiz du la Pelz
Komt en gaat zoals een slechte smartlap: wij kijken uit naar zijn wederkomst.
- Suuz Sjravelt
De positieve uitzondering in dit pessimistische gezelschap, met verhalen over het gewone leven en een optimisme dat de rest hier niet begrijpt.
Ik ben niet religieus opgevoed. In de praktijk betekent dat niet dat ik niet gelovig ben, maar we gingen vroeger nooit naar de kerk. Ik ben nog gedoopt, maar daarna hield het ook op. Mijn vader, die ooit kapelaan was, vertelde wel veel over de kerk en het geloof en die verhalen vond ik allemaal
Mijn hoofd is een kerkklok die alleen nog bonkt. Mijn neus: een fontein zonder uitknop.…
Lang, lang geleden, toen mijn grootste zorg nog was of ik chocomel of melk in mijn drinkbeker mee naar school had gekregen, kwam mijn moeder me op een middag ophalen van school en daar kreeg ze een nogal vreemde boodschap van mijn juf. Juf Corrie vertelde aan mijn moeder dat “Suzan het lesmateriaal had opgegeten”.
Het internet staat vol met manieren om water lekkerder te maken. Schijfjes komkommer. Blaadjes munt.…
Dat ik niet helemaal goed bij mijn hoofd ben, bleek wel in de eerdere twee delen van deze serie met al mijn irrationele angsten en rare aversies. De rode draad hierbij is het niet uit handen willen geven van controle. En dat uit zich ook in een aantal andere afwijkingen: dwangmatige handelingen, die ik moeilijk
