Ik was in Haren ziet ze overal lopen. Jongeren die zichzelf omschrijven als “eigenzinnig”, “authentiek” en “lekker anders”, terwijl ze eruitzien alsof ze collectief uit dezelfde H&M-container zijn gevallen. En onderaan dat hele identiteitsdrama zitten natuurlijk New Balance-schoenen. Schoenen die ooit bedoeld waren voor late vaders met knieproblemen en een…

Ik was in Haren las net het verhaal over Loodsboot 19, het schip dat in mei 1940 zonk terwijl het een deel van de Nederlandse goudvoorraad richting Engeland probeerde te krijgen. Een tragisch verhaal natuurlijk. Een Britse loods verloor zijn leven, de oorlog hing als een donkere deken boven Europa…

Ik ben niet racistisch. Dat wil ik even gezegd hebben. Ik woon namelijk al jaren in een straat met buitenlanders. En dat gaat prima. Ik groet ze altijd vriendelijk. Ze groeten soms terug, soms niet, maar dat ligt vast aan de cultuur, of aan mij, of aan de windrichting. Ik…

Ik was in Haren woont inmiddels ruim vier jaar in Noorwegen en kan met zekerheid zeggen: het is een fantastisch land. Dat hoor je ook voortdurend van mensen die er drie dagen zijn geweest, één fjord hebben gezien en vervolgens op Instagram schrijven dat ze “eindelijk begrijpen wat rust is”.…

Ze zeggen dat het Hantavirus weer rondwaart, dat er “scenario’s op tafel liggen”, dat men “voorbereid wil zijn”. Ik knik. Eindelijk eens beleid waar ik iets aan heb. Want stel je voor: een land dat tot stilstand wordt gemaand. Buren die hun barbecue moeten uitzetten en voor het eerst in…

Ik was in Haren zat laatst weer in het verkeer. Niet eens in een file, gewoon in die eindeloze stoet van mensen die allemaal nét iets te laat reageren, nét iets te vroeg invoegen, geen richting aangeven of simpelweg bestaan op een manier die je dag verpest. En toen dacht…

Ik was in Haren vroeg zich laatst af wat rechtse politici de afgelopen twintig jaar nou eigenlijk concreet hebben bereikt. Een gevaarlijke gedachte, want voor je het weet zit je midden in een moeras van verkiezingsbeloftes, talkshowoptredens en Kamerdebatten waarin vooral streng wordt gekeken en diep gezucht zonder dat er…

Ik was in Haren merkt het elk jaar weer: 4 mei is de dag waarop Nederland twee minuten stil is. Tenminste, buiten. In de hoofden is het drukker dan ooit. De dodenherdenking was ooit bedoeld als een moment van rust. Even geen meningen. Even niet praten. Gewoon stilstaan bij iets…

Ik heb deze week weer eens naar de universiteiten gekeken. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want wie goed kijkt, ziet het meteen: het zijn geen onderwijsinstellingen meer, maar subsidieslurpers met een dak erop. Een soort ideologische IKEA’s waar je naar binnen gaat voor kennis en naar buiten komt…

Ik was in Haren wist het al bij het inpakken: de terugvlucht is altijd erger. De heenreis heeft nog iets van hoop, van verwachting, van “misschien wordt het leuk”. De terugvlucht heeft niets. Alleen vermoeidheid, teleurstelling en een lichaam dat voelt alsof het in een verkeerd gevouwen campingstoel heeft geslapen.…